قلعه علیآباد سیرجان: ساختار فضایی، فرم، کاربری و تاریخگذاری
نویسندگان
1 استاد، گروه باستانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد باستانشناسی، گروه باستانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران
3 پژوهشگر پسادکتری باستانشناسی دوران اسلامی، گروه باستانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jhic.2024.376262.654483چکیده
ویژگیهای جغرافیایی، نیازهای امنیتی و ساختار اجتماعی ساکنان سرزمین کهن ایران احداث سکونتگاهی محصور و مجهز به تأسیسات دفاعی را ضروری ساخته که قلعه نام گرفته است. "قلعههای اربابی" گروهی از قلعههای تاریخی کشور بوده که از جهت ساختار فضایی و سازمان اجتماعی بسیار متنوع و قابل مطالعه هستند. "قلعه علیآباد" یکی از سکونتگاههای بزرگ و شاخص دشت سیرجان بوده که خرابههای آن در نزدیکی روستای شاهآباد قرار گرفته است. درباره این قلعه تا به امروز پژوهشی انجام نشده و ساختار فضایی، زمان ساخت و رونق آن ناشناخته باقی مانده است. در پژوهش حاضر هدف آن است تا ضمن مطالعه ساختار فضایی، کاربری و گاهنگاری این اثر به این پرسشها پاسخ گفته شود که این بنا چه فرم معماری و کاربری داشته است؟ و بر اساس ساختار معماری و شواهد فرهنگی موجود، این بنا به چه دورهای تعلق دارد؟ در نیل به این هدف، تلاش کرده تا ضمن تحلیل شاخصههای معماری و یافتههای فرهنگی مکشوفه از عرصه اثر، به پرسشهای تحقیق پاسخ گفته و زمان ساخت و رونق بنا روشن گردد. این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از اطلاعات بررسی میدانی قلعه علیآباد در مرکز دشت سیرجان انجام شده است. در نتیجه پژوهش، با توجه به موقعیت قرارگیری این قلعه در اراضی کشاورزی دشت سیرجان و چیدمان فضایی و ویژگیهای معماری این اثر و نیز تاریخگذاری یافتههای فرهنگی مشخص گردید که این مجموعه، نمونهای شاخص از قلعههای اربابی جنوب شرق ایران بوده که در دوره صفویه احداث و تا دوره قاجار مورد استفاده بوده است.