روابط مَعنیان با شیعیان: واکاوی سیاستهای فخرالدین دوم مَعنی (حک: 993- 1043ق) در رویارویی با خاندانهای شیعیِ جَبَلعامِل، جَبَلِ لُبنان، بَعلبَک و بِقاع
نویسندگان
1 استادیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، قزوین، ایران.
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، قزوین، ایران.
doi
10.22059/jhic.2024.370464.654459چکیده
در دورۀ عثمانی سیاستها و اقدامات حکومتهای محلی دستنشاندۀ آنان بر ضدّ جوامع محلی شیعی در شام اوج گرفت. معنیان(آلمعنی) از جملة این حکومتهای محلی بودهاند که تحت حمایت عثمانیان سیاستها و راهبردهای ضد شیعی گستردهای را در پیش گرفتند. بیش از همۀ امیران معنی، فخرالدین دوم بهواسطۀ یورشهای مستمر به مناطق شیعیِ جبلعامل، جبل لبنان، بعلبک و بقاع نامبردار گشته است. این مقاله پس از بررسیِ علل و پیامدهایِ حملات فخرالدینِ دوم معنی به مناطق شیعینشینِ مذکور و نقش عثمانیان در آن، بدین نتیجه دست یافته که او با هدف دستیابی به خودمختاری در لبنان، ناگزیر به سرنگونی دولت عثمانیان میاندیشید و از این رو، برای نیل به مقصود در مواجهه با شیعیان سیاستی دوسویه اتّخاذ کرد؛ وی از یک سو با تفرقهافکنی میان خاندانهای شیعی و کشتار بزرگان آنان، کوچاندن مارونیان به سکونتگاههای شیعیان، استقرار پادگانهای نظامی و اسکان طوایف سنی در مناطق مذکور جهت پایشِ تحرّکات شیعیان، رضایت عثمانیان را تامین میکرد و از سوی دیگر میکوشید با قبضة امارتهای صَفَد، بیروت، صِیدا و کَسرُوان و همپیمانی با دول اروپایی لبنان را از زیر سلطۀ عثمانیان بهدرآورد. در فرجام، بهرغم سرکوبهای گستردة شیعیان توسّط فخرالدین به همدستی پاشاهایِ شام، وی پس از افشای انعقاد قرارداد تجاری- نظامیِ محرمانهاش با ایتالیا و توسکانی بر ضدّ عثمانیان نه تنها به اهداف خود نرسیده، بلکه خاندانهای شیعی از سرنگونیاش برای بازیابی قدرت از دسترفته بهره بردند.