مخاطرات استراتژیک هند در چارچوب ابتکار «یک کمربند یک راه
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری روابط بین الملل دانشگاه خوارزمی، تهران.
2 دانشجوی دکتری روابط بین الملل دانشگاه علامه طباطبایی
3 دانشجوی دکتری روابط بین الملل، دانشکده الهیات، حقوق و علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22034/isj.2023.377029.1956چکیده
در حالی که اقتصاد هند بهشدت به سرمایهگذاری در زیرساختها و تولید نیازمند است، این کشور نه تنها از پیوستن به ابتکار یک کمربند یک راه خودداری میکند، بلکه تأکید دارد که این پروژه منجر به افزایش رقابت و تنش منطقهای میشود و حاکمیت کشورها را نقض و در راستای جاهطلبیهای پکن طراحی شده است. حتی برخی عمق بیاعتمادی را افزایش داده و بر این باورند که استقرار امکانات دریایی در اقیانوس هند و تقویت ارتباط زمینی چین و پاکستان، یخشی از استراتژی محاصره هند توسط پکن است. ازاینرو، مقاله حاضر باهدف ارزیابی پیامدهای اقتصادی، نظامی و ژئوپلیتیکی ابتکار یک کمربند یک راه، درصدد پاسخ به این پرسش است که چرا هند توسعه تدارکات نهادی پکن از جمله ابتکار یک کمربند یک راه تهدیدی اساسی در جهت منافع ملی خود میداند؟ با بهرهگیری از روش توصیفی-تبیینی و با اتکا بر بنیادیترین اصل رئالیسم ساختاری با این منطق که ساختار نظام بینالملل را قابلیتها تعین میکنند نه اهداف، فرضیه مورد آزمون اینگونه طراحیشده است که دستاورد اقتصادی قابلتوجه از این پروژه یک فرض کاملاً منطقی است اما این ابتکار میتواند تضمینی برای نفوذ منطقهای چین و حضور نظامی و امنیتی این کشور در اقیانوس هند باشد و از این طریق توزیع قدرت نسبی را به نفع پکن تغیر دهد. یافتههای پژوهش نشان میدهد مخالفت هند با این ابتکار ریشه در مسائل حاکمیتی و تمامیت ارضی دارد.