نقش صنایع کارخانهای بر رشد اقتصادی ایران: روش شاخص لگاریتمی دیویژیا
نویسندگان
1 کارشناس ارشد اقتصاد، گروه اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 دانشیار اقتصاد، گروه اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبایی
3 استادیار اقتصاد، گروه اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22075/jem.2023.30576.1835چکیده
یکی از موضوعات مهم در ادبیات اقتصاد، یافتن بهترین راههای ارتقا و تقویت رشد و شکوفایی در کشورهای نوظهور و کم درآمد است. مطالعات گستردهای در این حوزه وجود دارد که به طور عمده بر نقش تولید به عنوان موتور رشد تأکید دارد. از این رو پژوهش حاضر به بررسی نقش صنایع کارخانهای در رشد اقتصادی ایران و شناسایی محرکهای مختلف در صنعتی شدن و تاثیر آنها بر رشد میپردازد. محرکها، شامل تحولات ساختاری(بهرهوری نیروی کار صنایع کارخانهای و سهم نیروی کار صنایع کارخانهای در کل اشتغال) و مقیاس اشتغال است. برای تشخیص محرکهای مختلف صنعتی شدن و تاثیر آنها بر رشد، در چارچوب قانون اول کالدور، از روش شاخص لگاریتمی دیویژیا (LMDI) استفاده شده است که به این منظور از یک مجموعه دادههای تابلویی مربوط به استانهای ایران طی سالهای 1381 تا 1399 استفاده شده است. به منظور تخمین مدل پژوهش بر مبنای رویکرد دادههای تابلویی پویا، روش اثرات همبسته مشترک پویا به کار گرفته شده است. طبق نتایج، اثر محرکهای تغییرات ساختاری بیشتر از محرک مقیاس اشتغال است.