خصوصیات اپیدمیولوژیک و فراوانی طرح آناتومیکال بیماری کولیت اولسراتیو در مراجعین به بیمارستان امام خمینی (ره) شهر اهواز در سال‌های 1386-1390

نویسندگان

1 گروه داخلی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز، اهواز، ایران.

2 گروه ویروس‌شناسی، دانشکدۀ پزشکی، مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی جندی-شاپور اهواز، اهواز، ایران.

3 گروه فیزیولوژی، مرکز تحقیقات فیزیولوژی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز، اهواز، ایران.

4 گروه ویروس‌شناسی، دانشکدۀ پزشکی، مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی جندی-شاپور اهواز، اهواز، ایران.

5 گروه ویروس‌شناسی، دانشکدۀ پزشکی، مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی جندی-شاپور اهواز، اهواز، ایران.

6 گروه فیزیولوژی، مرکز تحقیقات فیزیولوژی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز، اهواز، ایران.

7 گروه فیزیولوژی، مرکز تحقیقات فیزیولوژی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز، اهواز، ایران.

doi
چکیده

علت دقیق آن مشخص نشده است. مطالعات انجام­شده در نقاط مختلف دنیا نشان می‌دهد که طرح درگیری کولون و نیز اپیدمیولوژی آن بسیار متنوع می‌باشد. هدف از این مطالعه، بررسی طرح درگیری کولون و نیز اپیدمیولوژی آن در بیماران مراجعه­کننده به بیمارستان امام خمینی (ره) شهر اهواز در سال­های 1386-1390 می‌باشد. روش بررسی: در این مطالعه گذشته­نگر، اطلاعات 98 بیمار مبتلا به کولیت اولسروز که در طی 5 سال به بیمارستان امام خمینی (ره) شهر اهواز مراجعه کرده بودند و وجود بیماری در آنها به­وسیله کولونوسکوپی یا پاتولوژی ثابت شده بود، مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ها: میانگین سنی بیماران 14/2±95/38 سال بود و 8/42 درصد از بیماران در ردۀ سنی 31-50 سال بودند. تعداد بیماران مرد 53 و زن 45 نفر بودند و  نسبت مرد به زن 18/1 بوده است. بیشترین درگیری کولون مربوط به ناحیۀ رکتوسیگموئید (4/21 درصد) و پان کولیت (4/19) درصد بود. اگرچه 52 درصد از بیماران فاقد هرگونه بیماری دیگری بوده­اند، اما در بین بیماری­های زمینه‌ای آنمی بیشترین فراوانی (3/16درصد) را دارا بوده ‌است. نتیجه­گیری:بر اساس نتایج به ­دست آمده از این مطالعه، شایع­ترین طرح درگیری کولون در بیماران کولیت اولسروز در سال­های مورد بررسی، مربوط به ناحیۀ رکتوسیگموئید بوده و الگوی غالب جنسیتی در این بیماری از زن به مرد تغییر یافته بطوری که تعداد مردان مبتلا بیش از زنان بوده است.