تهیۀ ژل آنتیسلولیت آمینوفیلین و بررسی اثر جذبافزایی دی_لیمونن و اتانول بر میزان جذب پوستی دارو در مدل پوست مار
نویسندگان
1 گروه فارماسیوتیکس، دانشکده داروسازی ،دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران.
2 مرکز تحقیقات فنآوری نانو، گروه فارماسیوتیکس، دانشکدۀ داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران.
3 گروه فارماسیوتیکس، دانشکده داروسازی ،دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران.
doi
چکیده
زمینه و هدف: هدف از این مطالعه، تهیۀ ژلهای آمینوفیلین و بررسی اثر اتانول و دی-لیمونن بر افزایش جذب پوستی دارو از پوست مار میباشد. روش بررسی: ژل آمینوفیلین 2 درصد با استفاده از تئوفیلین و اتیلن دیامین بهعنوان مواد تشکیلدهندۀ آمینوفیلین و هیدروکسی پروپیل متیل سلولز F4M و پروپیلن گلیکول بهترتیب بهعنوان عوامل ژلکننده و کمک حلال تهیه گردید. اتانول یا دی-لیمونن 5 درصد به فرمولاسیون اضافه گردید. اثر این افزایندههای جذب بر پارامترهای عبورپذیری دارو شامل سرعت دیفوزیون(J)، ضریب نفوذپذیری (Kp) و فاکتور جذبافزایی(EF) از غشای پلیمری و پوست مار مورد بررسی قرار گرفت. یافتهها: هر دو جذبافزا بهطور معناداری (05/0>P) سبب افزایش جذب آمینوفیلین از پوست مار گردیدند، اما این دو ماده سبب کاهش عبورپذیری دارو از غشای پلیمری شدند. افزایش جذب پوستی توسط دی–لیمونن (02/0±91/2=EF) برای آمینوفیلین که یک داروی هیدروفیل است نسبت به اتانل 60 درصد (05/1±61/6= EF) بهطور معناداری کمتر بود(05/0P<). دی-لیمونن و اتانول هر دو اثر جذبافزایی پوستی خود را با یک زمان تأخیر ایجاد نمودند. نتیجهگیری: دی-لیمونن و اتانول هر دو قادر به افزایش جذب آمینوفیلین از پوست مار هستند. با توجه به اثر کاهندۀ آنها در سرعت عبور دارو از غشای سلولزی، قدرت جذبافزایی این دو ماده را میتوان به تغییر وابسته به زمان در ساختمان لایۀ شاخی پوست و کاهش مقاومت آن نسبت داد.