بررسی اثر افزودن سرترالین به آنتی سایکوتیک های تیپیک در کاهش علایم منفی بیماران اسکیزوفرنی بستری در بیمارستان گلستان اهواز در سال 1391
نویسندگان
1 گروه روانپزشکی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران.
2 گروه روانپزشکی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران.
3 گروه روانپزشکی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران.
4 گروه روانپزشکی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران.
5 گروه روانپزشکی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران.
doi
چکیده
زمینه و هدف: دراین پژوهش بررسی اثر افزودن سرترالین به آنتی سایکوتیک های تیپیک در کاهش علایم منفی بیماران اسکیزوفرنی مد نظر بوده است. روش بررسی: این مطالعه، یک کارآزمایی بالینی دوسوکور میباشد. 30 بیمار اسکیزوفرنی طبق معیارهایDSM-IV-TR بستری در بخش روانپزشکی زنان و مردان بیمارستان گلستان، انتخاب و به دو گروه مساوی تقسیم شدند. افسردگی با مقیاس افسردگی همیلتون رد شد. یک گروه از بیماران سرترالین (با دوز 50 میلیگرم روزانه) و گروه دیگر دارونما دریافت نمودند. بیماران طی 6 هفته مطالعه توسط PANSS Scale ( Positive & Negative Symptom Scale ) هفتگی مورد ارزیابی قرار گرفتند و تأثیر سرترالین و دارونما بر کنارهگیری اجتماعی، کنارهگیری عاطفی، عاطفۀ سطحیشده و سایر علایم منفی بررسی شد. یافتهها: سرترالین در کاهش کنارهگیری اجتماعی، کنارهگیری عاطفی، عاطفۀ سطحیشده و سایر علایم منفی در بیماران اسکیزوفرنی تفاوت معناداری با دارونما نداشت. نتیجهگیری: اضافه کردن سرترالین به آنتی سایکوتیک های تیپیک در کاهش علایم منفی بیماران اسکیزوفرنی مؤثر نمیباشد
