راه ارتباطی شاپورخواست به نهاوند در دوران اسلامی بر اساس شواهد باستانشناسی و منابع مکتوب
نویسندگان
1 گروه معارف و فلسفۀ اسلامی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
2 گروه باستان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
3 گروه معارف و فلسفه اسلامی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
doi
10.22059/jhic.2023.361102.654422چکیده
موقعیت ویژه استان لرستان در غرب ایران و نقش آن در پیوند دادن جنوب ایران به غرب، شمالغرب و مرکز ایران در ادوار مختلف، سبب عبور راههای ارتباطی مهم و پرترددی از آن شده است. یکی از راههایی که در دوران اسلامی از لرستان عبور میکرد، راه ارتباطی شاپورخواست به نهاوند و همدان است. این راه ارتباطی، تاکنون بهخوبی مورد مطالعه قرار نگرفته است و از مسیرهای عبور آن، شمار و کیفیت آثار و شواهد باستانشناسی مسیر آن اطلاعات دقیقی در دست نیست. این کمبود، ضرورت انجام پژوهشی مستقل را بهمنظور شناسایی و معرفی شواهد باستانشناسی این مسیر ارتباطی فراهم کرده است. پژوهش حاضر با طرح دو پرسش به بررسی این محور ارتباطی پرداخته است: 1- چه شواهد باستانشناسی از راه ارتباطی شاپورخواست به نهاوند در دوران اسلامی باقی مانده است؟ 2- روند تکوین این راه در دوران اسلامی چگونه بوده است و چه جابهجاییهایی در این دوران در مسیر آن رخ داده است؟ رویکرد پژوهش، تاریخی است و یافتهها با استفاده از بازدیدهای میدانی و مطالعات کتابخانهای بهدست آمده است. در بررسی مسیر این راه، مجموعهای از آثار معماری شامل قلعه، پل، کاروانسرا، محوطههای استقراری و کتیبه شناسایی شد که با توجه بهالگوی پراکنش این آثار، مسیرهای عبور راه قابل شناسایی است. شواهد نشان داده که این راه از یک الگوی تاریخی پیروی کرده و بر یک مسیر باستانی منطبق است که تغییرات و جابهجاییهای آن در دوران اسلامی جزئی بوده و منازل و ایستگاههای آن با کمترین تغییری تا دوران معاصر استفاده میشدهاند.