فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

ایده صلح پایدار کانت از دیرباز مورد مناقشه فکری زیادی بوده است؛ منتقدان واقع‌گرای او، با این استدلال که عرصه سیاست بین الملل محل قدرت و آنارشی است، از در مخالفت با او برآمده و ایده او را گونه‌ای آرمان‌گرایی دانسته‌اند. در مقابل، آرمان‌گرایان از ایده او استقبال کرده و آن را هدفی دانسته‌اند که هرچند در حال حاضر نیست ولی "باید" باشد. مساله اساسی در ایده کانت، نسبت میان سیاست داخلی و سیاست بین‌الملل است که خود او کوشیده بود تا در چارچوبی نظری آن را شرح و بسط بدهد. در مقاله حاضر، این سوال مطرح شده است که در ایده صلح پایدار، کانت چه نسبتی بین سیاست داخلی و سیاست بین‌الملل برقرار کرده است؟ و در نظریه‌های بعدی روابط بین‌الملل با چه واکنش‌های مواجه شده است؟ و کدام نظریه‌ها یا مکاتب تلاش کرده‌اند تا با استفاده از ایده صلح پایدار، نسبت جدیدی بین سیاست داخلی و سیاست بین‌الملل برقرار نمایند؟ پاسخ این مقاله به این سوالات این است که کانت سخت بر این باور بود که بدون رابطه بین سیاست داخلی و سیاست بین‌الملل امکان صلح پایدار وجود ندارد و از میان نظریه‌های متاخرتر، نظریه انتقادی روابط بین‌الملل و رهیافت جامعه بین‌الملل با بازگشت به ایده کانت تلاش کرده‌اند تا از امکانات نظری اندیشه او برای بازسازی این رابطه استفاده کنند. روش این پژوهش، توصیفی و تحلیلی با رویکرد فلسفی است.