ابعاد خلع سلاح هسته ای از منظر معاهده منع تسلیحات هسته ای
نویسندگان
1 دانشجویدکتریگروه حقوق بینالمللعمومی، واحدامارات، دانشگاهآزاداسلامی، دبی، اماراتمتحده عربی
2 استادیار گروه حقوق، واحد تهران مرکز، دانشگاهآزاداسلامی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه حقوق، واحد تهران مرکز، دانشگاهآزاداسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22034/isj.2023.310086.1631چکیده
معاهده منع سلاحهای هستهای موسوم به (TPNW)یک دستآورد بین المللی قابل توجه ویک رژیم چندجانبه پایداراست که شاملممنوعیتهایی درحوزههای توسعه، آزمایش، تولید، دستیابی، دراختیارداشتن، ذخیرهسازی، استفاده یاتهدیدبه استفاده ازسلاحهای هستهای میباشد.این معاهده درسپتامبر2017 به تصویب رسید ودر22 ژانویه2021 لازم الاجراشد. لازمه جهانی شدن این معاهده نیازمند یککارسیاسی هدفمند است. چراکه مشارکتکشورهای هستهای وکشورهای دارای سلاح هستهای برای اجرایی شدن معاهده دشواروبه عبارتی مخالفت سیاسی وحشتناکی را در پیخواهد داشت. ونیازمندیک رویکردی متفاوت وفضاییگفتمانی استکه باید با معیارهای حاکم بر موضوعات حقوق بشری، حقوق بشردوستانه، اخلاق بینالمللی وامنیت جهانی در دستورکارقرارگیرد. باعطف توجه به همه تلاشهای گسترده طرفداران صلح وحسن نیت بسیاری از کشورهای جهان متاسفانه اقدامی درراستای خلعسلاح ازسویکشورهای جهان صورت نگرفته است. مقاله حاضربا روش توصیفی تحلیلی در صدد پاسخ به این سوال است که چگونه می توان از طریق معاهده منع تسلیحات هستهای به خلع سلاح هستهای دست یافت؟ نتایج این تحقیق نشان میدهد ترتیبات معاهده بهگونهای تنظیم شدهکه امکان خلع سلاح هستهای از طریق اجماع جهانی دولتهای عضو وجود دارد.
