محیط زیست خاورمیانه و پیمان ابراهیم: بررسی نقش عادیسازی روابط اماراتمتحدهعربی و بحرین با رژیم اسرائیل در کاهش بحرانهای آب و کشاورزی این کشورها
نویسندگان
1 دانشیار علوم سیاسی، دانشکده حقوق، علوم سیاسی و تاریخ، دانشگاه یزد، یزد، ایران
2 گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق، علوم سیاسی و تاریخ، دانشگاه یزد، یزد، ایران
doi
10.22034/isj.2022.345255.1840چکیده
خاورمیانه یکی از بزرگترین مناطق خشک جهان است که با پیامدهای تغییرات اقلیمی مواجه است. این شرایط باعث شده تا منابع محدود آب شیرین و وضعیت نامطلوب حوزه کشاورزی جزو چالشهای بزرگ این منطقه باشد. هرچند این منطقه دارای سابقه طولانی در همکاری جمعی میان کشورها نیست اما فشارهای ناشی از بحرانهای زیستمحیطی میتواند تهدیدات تغییرات اقلیمی را به فرصتی برای همکاری بیشتر بین کشورها تبدیل کند. در این فضای جدید، «پیمان ابراهیم» در سال 2020، نشانهای از ورود منطقه خاورمیانه به مرحله جدیدی است. در این مقاله، به این پرسش پاسخ میدهیم که عادیسازی روابط امارات متحده عربی و بحرین با رژیم اسرائیل، چه نقشی میتواند در کاهش بحرانهای زیستمحیطی این کشورها به خصوص در دو حوزه آب و کشاورزی داشته باشد. مقاله، ضمن بررسی شرایط زیستمحیطی کشورهای عضو در زمان شکلگیری پیمان ابراهیم، به فرصتها و مزیتهای این پیمان برای آنها میپردازد. یافتههای مقاله نشان میدهد که این پیمان فرصتی برای رژیم اسرائیل جهت جذب سرمایههای بیشتر در حوزههای زیستمحیطی چون آب و کشاورزی و رفتن به مدارهای بالاتر نوآوری است و برای کشورهای امارات و بحرین نیز فرصتی برای کاهش دامنه بحرانهای آب و امنیت غذایی و تحقق توسعه پایدار است.
