حکمرانی منطقه ای خیریه ها؛ راهبردی برای همکاری کشورهای خاورمیانه در شرایط عدم اطمینان
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی دانشکده الهیات و معارف اهل البیت علیهم السلام. دانشگاه اصفهان
2 پژوهشگر پژوهشکده آلاء - دانشگاه اصفهان
doi
10.22034/isj.2022.329373.1753چکیده
در دنیای امروز با رویکرد جهانی شدن، تمایل برای ایجاد اتحادیههای منطقهای بیشتر شده است. کشورهای خاورمیانه با توجه به اعتقاد مشترک به دین اسلام، دارا بودن ذخایر گسترده نفت و گاز و همچنین موقعیت استراتژیک، نیاز بیشتری به برقراری روابط پویا و مستمر در قالب اتحادیههای متشکل از کشورهای اسلامی داشته اند که تاکنون علیرغم ارائه طرحهای مختلف برای همگرایی، امکان تشکیل یک اتحادیه موفق بدور از رقابتهای منطقهای بوجود نیامده است. در این میان پررنگ شدن نقش افکار عمومی و بازیگران غیردولتی باعث گردیده تا اقسام جدیدی از دیپلماسی در کنار دیپلماسی رسمی مورد استفاده قرار گیرد. دیپلماسی نیکوکارانه می تواند یکی از اشکال جدید دیپلماسی باشد که از مقبولیت میان افکار عمومی جهان برخوردار است. مقاله حاضر سعی دارد با روش توصیفی - تحلیلی ضمن بررسی مختصر موانع همگرایی و تجارب ناموفق آن در منطقه خاورمیانه، به ارائه مدل جدیدی از حکمرانی منطقهای تحت عنوان «اتحادیه اسلامی خیریه ها و سازمانهای مردم نهاد» بپردازد که میتواند علاوه بر رفع موانع همگرایی از طریق اتخاذ دیپلماسی نیکوکارانه و به کارگیری آموزههای اسلام در زمینه نیکوکاری، راه حلی برای رفع هرج و مرج موجود در این چهارراه بینالمللی حوادث در شرایط عدم اطمینان میان کشورهای منطقه باشد.