محنه اشعریان و بررسی دفاعیههای قشیری و بیهقی در رویارویی با آن
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای تاریخ اسلام دانشگاه لرستان
2 دانشیار گروه تاریخ دانشگاه لرستان
3 استادیار گروه تاریخ دانشگاه لرستان
4 استاد گروه تاریخ دانشگاه لرستان
doi
10.22059/jhic.2021.310798.654184چکیده
یکی از مهمترین رویدادهای عقیدتی جهان اسلام در اوایل دوره سلجوقیان، ماجرای محنه اشعری است که در سال445ق در نیشابور اتفاق افتاد و در پی آن علمای اشعری از وعظ و تدریس منع شدند و تحت تعقیب قرار گرفتند. نخبگان اشعری برای مقابله با این اتهامات نخست به اقدامات سیاسی - نظامی روی آوردند، اما به موازات آن به دفاع قلمی پرداختند و علمایی چون ابوالقاسم قشیری و ابوبکر بیهقی رسالههایی تألیف کردند. در این پژوهش، با روش توصیفی- تحلیلی ضمن بررسی علل حادثه محنه و مقتضیات زمانی و مکانی آن، دفاعیههای مذکور و ساختار حاکم بر آنها تحلیل و تبیین شده است. بنابر یافتههای این پژوهش، رجال اشعری در دفاعیههای خود می کوشیدند با بهرهبرداری از محنه در جهت تثبیت اندیشه اشعری به عنوان اندیشه اصولی اهلسنت و معیار راستکیشی گام بردارند و ضمن تشریح آراء اشعری با تعمیم این عقیده به تمام اهلسنت، حمایت جامعه و علمای سنی را کسب و از سویی، با معرفی عاملان محنه به عنوان دشمنان اهلسنت، از فشارها و تعقیبات سیاسی جلوگیری کنند.