تاثیر آموزش بر رشد اقتصادی در ایران با استفاده از روش بیزی چارکی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری اقتصاد از دانشگاه استرالیای جنوبی

2 استادیار دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی

doi
10.22075/jem.2021.22205.1544
چکیده

این تحقیق ابتدا به تعمیم ا الگوی منکیو-رومر-وایل (1992) می­ پردازد که در آن سرمایه فیزیکی به دو بخش خصوصی و دولتی تقسیم شده است. در این الگو نیروی کار در کنار سرمایه انسانی، به عنوان عواملی از تولید کل تعریف می شوند. با استفاده از اطلاعات سری زمانی سالهای 98-1338 و با بهره‌گیری از روش بیزی چارکی به ارزیابی تاثیر سه نوع سرمایه شامل سرمایه های فیزیکی بخش های خصوصی و دولتی و سرمایه انسانی بر رشد اقتصادی می­ پردازیم. نتایج نشان می دهد که سرمایه های فیزیکی بخش خصوصی و همچنین سرمایه انسانی، تاثیری مثبت و کمی بر رشد اقتصادی در پایین ترین چارک دارند. هر چند که سرمایه بخش دولتی قویاً تمامی بخش­های توزیع شرطی درآمد سرانه نیروی کار را افزایش می­دهد. علاوه بر این، اثر سرمایه فیزیکی بخش دولتی بر رشد اقتصادی در مقایسه با اثرات سرمایه فیزیکی بخش خصوصی و سرمایه انسانی، نیز بیشتر است.