مقابله با حملات تروریستی به زیرساخت های حیاتی یک کشور در قواعدحقوق بین الملل
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق بینالملل عمومی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه حقوق بینالملل، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه علوم سیاسی و روابط بینالملل، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22034/isj.2022.301984.1573چکیده
تروریسم در گذر زمان اشکال مختلفی به خود گرفته،اما جامعه حقوقی در سطح بینالملل همسو با این اشکال مدرن تروریسم حرکت نمی نماید و همواره یک یا چند گام عقب است. با توجه با اینکه زیرساختهای حیاتی مهمترین مجموعههای حیات بخش یک کشور هستند، حمله به آنها خسارات و آسیبهای فراوان و بعضاً جبرانناپذیری وارد میکند تا از این طریق دولت هدف را وادار به پذیرش خواسته گروههای تروریستی نماید. حقوق بینالملل، اگر چه اسناد مهمی در زمینه مقابله با تروریسم در حوزههای هواپیمایی، ناوبری دریایی، هستهای، گروگانگیری و ... وجود دارد، اما خلاء یک سند بنیادین در زمینه مقابله با حملات تروریستی به زیرساختهای حیاتی یک کشور که هم حملات سایبری و هم فیزیکی را پوشش دهد، بسیار محسوس است. لذا این مقاله ضمن پرداختن به مسئله مهم زیرساختهای حیاتی و اسناد مربوط به مقابله با تروریسم، در پاسخ به سوال اصلی خود یعنی مقابله با حمله فیزیکی تروریستی به زیرساختهای حیاتی یک کشور تحت حاکمیت چه قاعده بینالمللی قرار داردمیباشد. در این راستا از روش تحقیق تحلیلی-توصیفی با استفاده از ابزار کتابخانهای بهره گرفته شده است. پس از بررسی این مقاله به این نتیجه رسیده است که در حقوق بینالملل برای مواجه با حملات فیزیکی تروریستها به زیرساختهای حیاتی کشورها خلاء قانونی وجود دارد و در نهایت تدوین و تصویب یک کنوانسیون بینالمللی جهت مقابله با اینگونه حملات تروریستی پیشنهاد گردید.