مقایسۀ عامل‌های سازندۀ عمومیت فضاهای شهری در شهرهای ایرانی ـ اسلامی و غربی

نویسندگان

1 عضو هیات علمی و دانشیار دانشکده شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشگاه هنر تهران

2 پژوهشگر دکتری شهرسازی، دانشگاه هنر تهران

3 عضو هیات علمی و دانشیار دانشکده شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشگاه هنر تهران

4 عضوهیات علمی و دانشیار دانشکده شهرسازی، گروه طراحی شهری، دانشگاه هنر تهران

doi
10.22059/jhic.2020.283025.654016
چکیده

جانمایۀ این مقاله دو مسألۀ بنیادین در تمدن اسلامی است: نخست اینکه ما در توصیف انگاره‌های بنیادین حوزۀ شهرسازی کمتر به ویژگی‌های سنتی خود پرداخته‌ایم و شناخت این انگاره‌ها را با توجه به این قبیل مباحث در غرب آغاز کرده‌ایم و دیگر اینکه، اساساً مقولۀ «عمومیت فضاهای شهری» در سال‌های اخیر به صورت روز افزون مورد توجه و محل مناقشه بوده است. بر این پایه، پژوهش حاضر به شیوۀ توصیفی ـ تحلیلی و مقایسه‌ای و با این پرسش اصلی انجام شده است که عامل‌های اصلی سازندۀ عمومیت فضاها در شهرهای ایرانی ـ اسلامی و شهرهای غربی کدامند و چه تفاوت‌هایی با یکدیگر دارند؟ یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که مهم‌ترین عامل‌های سازندۀ عمومیت فضاهای شهری، گرچه در چند دهه اخیر مبتنی بر ویژگی‌های جوامع غربی و در فرهنگ غربی شکل گرفته، از سده‌ها پیش در شهرهای سنتی ایرانی ـ اسلامی با جزئیات بیشتری بر آن تأکید و اجرا می‌شده است.