ارزیابی بایستهها و الزامات رفتاری جمهوری اسلامی ایران در سوریۀ پسابحران
نویسندگان
1 عضوهیات علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه ایت الله بروجردی
2 کارشناس ارشد روابط بین الملل دانشگاه گیلان
doi
10.22034/isj.2021.279214.1426چکیده
روابط راهبردی جمهوری اسلامی ایران و سوریه علیرغم فرازوفرودهای کمسابقهای که طی سالیان اخیر تجربه کرده است، نمونهای تام و تمام از پایدارترین، راهبردیترین و ناگسستنیترین روابط دوجانبه در محیط امنیتی غرب آسیا تلقی میگردد که در فضای پسابحران بهمنظور تحکیم دستاوردهای بهدستآمده نیازمند نقشآفرینی، مدیریت و مهندسی ویژهتر نسبت به قبل است. بر همین اساس هدف پژوهش حاضر ناظر بر آن است که با توجه به نقشآفرینی تهران در تحولات اخیر سوریه و حمایت حداکثری از دولت تحت رهبری بشار اسد، مهمترین عوامل مؤثر بر کنشگریِ مؤثر ایران در سوریۀ پسا بحران شامل چه مواردی میباشد. متأثر از هدف مورد اشاره، نگارندگان پژوهش حاضر با تأسی از کتب، مقالات و منابع اینترنتی درجه اول و با روشی توصیفی ـ تحلیلی ـ استنتاجی کوشیده اند تا به چرایی این پرسش راهبردی پاسخ گویند که الزامات رفتاری جمهوری اسلامی ایران برای مدیریت سوریۀ پسابحران چگونه ارزیابی میگردد؟ نتیجه حاصل از آزمودن پرسش اصلیِ پژوهش حکایت از آن دارد که از نگاه تهران، سوریه به عنوان بزرگ ترین کشور کوچک جهان از مزایای ویژهای در حوزۀ راهبردی غرب آسیا برخوردار است: این کشور راهبردی به مثابه دروازه ای به سوی جهان عرب است که نه تنها از آن می توان برای ایجاد توازن قدرت در برابر ایالات متحده و اسرائیل استفاده کرد، بلکه یک پُل ارتباطی مهم برای دسترسی به حزبالله لبنان است. در همین رابطه ضروری مینماید که در فضای پساتحولات، رویکرد راهبردی جمهوری اسلامی ایران بر اساس واقعیت های منطقهای ترتیببندی گردد.