ارائه چارچوبی برای تدوین الگوی بهینه گزارشگری مالی صندوقهای بازنشستگی در ایران
نویسندگان
1 دانشیار گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استادیار گروه مالی، دانشکده حسابداری و علوم مالی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 دانشجوی دکتری گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22103/jak.2022.20054.3754چکیده
هدف: هدف از انجام این پژوهش، ارائه چارچوبی جهت تدوین الگوی بهینه گزارشگری مالی صندوقهای بازنشستگی، متناسب با شرایط ایران است که از طریق تشریح وضعیت فعلی گزارشگری صندوقهای بازنشستگی در ایران و سپس شناخت مسائل و اقدامات صورت گرفته توسط کشورهای موفق جهان در زمینه گزارشگری صندوقهای بازنشستگی، دست یافته است. روش: این پژوهش به لحاظ ماهیت از نوع کیفی است و با دادههای کیفی سر و کار دارد. روش گردآوری و تحلیل دادهها شامل بررسی پژوهشهای انجام شده و اسناد و مدارک مربوطه در این زمینه و همچنین انجام مصاحبه با 16 نفر از خبرگان و متخصصان مالی صندوقهای بازنشستگی در سالهای 1400 و 1401 است. یافتهها: با استفاده از روش تحقیق نظریه زمینهای، الگویی شامل شرایط علی، شرایط مداخلهگر، شرایط زمینهای، راهبردها و پیامدهای گزارشگری بهینه صندوقهای بازنشستگی ارائه گردید که از مقولههای اصلی آن شامل عدم انطباق استاندارد 27 باشرایط ایران، دانش و آگاهی حوزههای تأثیرگذار و عدم وجود نهاد ناظر بر گزارشات اکچوئری هستند. نتیجهگیری: توجه و توسعه بهینه حوزه گزارشگری مالی صندوقهای بازنشستگی در داخل کشور و ایجاد نهاد ناظر بر گزارشگری و ایجاد استانداردهای اکچوئری از دستاوردهای مهم این پژوهش است که به ارتقای کیفیت و کمیت گزارشگری مالی صندوقهای بازنشستگی کمک میکند.