اثرات مکملهای تغذیهای جلبک اسپیرولینا و رنگدانه آستازانتین بر عملکرد رشد، بازماندگی و شاخصهای رنگ درماهی گوپی (Poecilia reticulata)
نویسندگان
1 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 گروه علوم دریایی و شیلاتی، دانشکده علوم و فنون دریایی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دبیرستان فرزانگان 4، سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان(سمپاد)، تهران، ایران.
4 دبیرستان فرزانگان 4، سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان(سمپاد)، تهران، ایران.
doi
چکیده
ماهی گوپی (Poecilia reticulata) یکی از محبوبترین گونههای زینتی آب شیرین است که بهدلیل زیبایی رنگ، سهولت تکثیر و ارزش اقتصادی بالا، مورد توجه صنعت آبزیپروری قرار دارد. رنگ پوست این گونه تا حد زیادی تحت تأثیر رژیم غذایی و میزان دریافت کاروتنوئیدها قرار میگیرد. در این مطالعه، اثرات دو مکمل غذایی شامل جلبک اسپیرولینا (Arthrospira platensis) و رنگدانه کاروتنوئیدی آستازانتین بر شاخصهای رشد، بازماندگی و پارامترهای رنگسنجی پوست ماهی گوپی بررسی شد. بدینمنظور، تعداد 90 قطعه ماهی گوپی نر در سه تیمار تغذیهای شاهد، تیمار تغذیهای اسپیرولینا حاوی ۵% اسپیرولینا و تیمار تغذیهای آستازانتین حاوی 01/0 درصدآستازانتین، هر تیمار در سه تکرار، بهمدت ۹۰ روز تغذیه شدند. نتایج نشان داد تیمار اسپیرولینا بالاترین میزان افزایش وزن (۲۸۰ میلیگرم معادل ۱۶۵%)، بهترین ضریب تبدیل غذایی (1/5) و بالاترین نرخ بقا (۸۰%) را داشت. در مقابل، برای تیمار آستازانتین بیشترین شاخص قرمزی (a*) به ثبت رسید، در حالیکه شاخص زردی (b*) بین دو تیمار آستازانتین و اسپیرولینا تقریباً مشابه و بالاتر از شاهد بود. آزمون ANOVA اختلاف معنیداری بین تیمارها از نظر وزن نهایی، طول کل، فاکتور وضعیت، ضریب تبدیل غذایی و پارامترهای رنگ نشان داد (05/0>P). بهطور کلی، نتایج این تحقیق بیانگر نقش مؤثر اسپیرولینا در بهبود رشد و بقا و تأثیر آستازانتین در افزایش شدت رنگ قرمز پوست ماهی گوپی است که میتواند در بهینهسازی تغذیه و ارتقاء کیفیت ظاهری ماهیان زینتی مورد استفاده قرار گیرد.