مکان‌یابی شهر آذِیوجان بر پایه مطالعه متون تاریخی و شواهد باستان‌شناسی

نویسندگان

1 گروه باستان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران

2 گروه باستان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران

3 گروه باستان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران

doi
10.22059/jhic.2019.264996.653930
چکیده

نام «آذِیوجان»، از شهرهای کم‌شناختۀ سده‌های نخست دوران اسلامی در غرب ایران، در گزارش‌های جغرافی‌نویسان اسلامی و سکه­های این شهر از سدۀ 4ق آمده است. حدود جغرافیایی این شهر ناحیه­ای در ایالت «ماسبذان» در غرب ایران بوده و علی­رغم مطالعات و تحقیقات باستان­شناسی در محدودۀ ایالت ماسبذان، شهر آذیوجان و موقعیت مکانی­ آن ناشناخته باقی­مانده است. هدف این نوشتار، بررسی و شناخت محدودۀ جغرافیایی شهر آذیوجان بر اساس آگاهی­های موجود در منابع نوشتاری دست اول و انطباق آن با شواهد باستان­شناسی، به منظور دستیابی به موقعیت مکانی این شهر در جغرافیای امروزی منطقه است. رویکرد پژوهش، «جغرافیای تاریخی» است و یافته‌ها با مطالعات میدانی و اسنادی سنجیده شده است. بنا بر نتایج، شهر آذِیوجان در شهرستان امروزی «ایوان» در شمال استان ایلام در امتداد رود «کنگیر» قرار داشته است. از مقایسۀ آگاهی‌های باستان‌شناسی با آگاهی‌های متون تاریخی، محوطۀ «جوی زر» در ساحل رودخانه کنگیر برای موقعیت مکانی آن پیشنهاد می­شود.