بررسی رویکرد چین و روسیه به نظم منطقهای در اوراسیا
نویسندگان
1 استاد تمام وقت دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران و استاد مدعوگروه روابط بینالملل، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد
2 دانشجوی دکتری روابط بین الملل ، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه روابط بینالملل، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22034/isj.2021.259549.1305چکیده
رویکردهای چین و روسیه نسبت به منطقه اوراسیا به ویژه در سالهای اخیر در تعامل فزاینده با یکدیگر قرار داشته است. اگرچه مسکو برای اداره روابط منطقهای خود به نهادهای منطقهای چندجانبه از جمله اتحادیه اقتصادی اوراسیایی متوسل شده است و چین نیز ابتکار عمل کمربند- راه را عنوان وسیله اصلی بلندپروازیهای خود در منطقه اوراسیا قرار داده است، اما در حال حاضر واقعیتهای ژئوپولیتیک هر دو طرف را به همکاری در چارچوب طرحهای مزبور سوق داده است. از اکتبر 2015 توافقات و گفتگوهایی برای ادغام طرحهای منطقهای دو کشور در جریان است و مسکو و پکن تعمیق بیسابقه و هماهنگی روابط خود در این منطقه را همواره مورد تاکید قرار میدهند، اما با وجود تلاش چین و روسیه برای ادغام و هماهنگی در اجرای طرحهای منطقهای این پرسش مطرح است که آیا میتوان همکاری راهبردی فعلی چین و روسیه در ابتکارات منطقهای را دلیل کافی برای ادامه یافتن چنین رویکردی توسط دو کشور در آینده دانست؟ در پاسخ به مساله تحقیق و در چارچوب مفهوم نظمهای منطقهای، نتیجه کلی این نوشتار نشان میدهد که وجود محدودیتها و موانعی که از عمق ادغام و هماهنگی ابتکارات دو کشور میکاهد و در کنار آن رویکرد کلان دو کشور نسبت به نظم منطقهای در اوراسیا را میتوان دلایلی برای حرکت مسکو و پکن از نظم کنسرتی کنونی به سمت نظم هژمونمحور تلقی نمود.
