بررسی تأثیر زیرساخت حملونقل جادهای بر توسعه فضایی-زمانی شهرستان های استان خوزستان مبتنی بر نظریه جغرافیای اقتصادی جدید
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری اقتصاد ، گروه اقتصاد،دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز ، ایران
2 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 دانشیارگروه اقتصاد، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، ایران
4 دانشیار گروه اقتصاد، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22034/ecoj.2024.61884.3318چکیده
بخش حمل ونقل جادهای به عنوان پیشنیاز و زیربنای توسعه اقتصادی، دارای نقشی اساسی است. ادبیات جغرافیای اقتصادی جدید نشان میدهد که هزینه حمل و نقل یک عامل محرک اصلی برای ظهور الگوهای هسته-پیرامون در یک کشور است. در این تحقیق هدف تاثیر زیر ساخت حمل و نقل جادهای بر توسعه فضایی-زمانی شهرستانهای استان خوزستان است. دادههای تحقیق برای دوره زمانی 1399-1390 برای 27 شهرستان استان خوزستان در قالب دادههای تابلویی است که به منظور بررسی اثرات زمانی و فضایی از روش گشتاورهای تعمیم یافته (GMM) استفاده شده است. متغیرهای مورد استفاده در این تحقیق شاخص قطب، پتانسیل بازار، متغیرهای زیر ساخت حمل و نقل جادهای مانند طول راههای اصلی و فرعی، جابهجایی کالا و مسافر استفاده شده است. نتایج تخمین نشان از اثرات مثبت شاخص قطب و پتانسیل بازار بر اندازه شهرستان های استان خوزستان دارد. به طوریکه متغیر پتانسیل بازار اثرات پررنگتری نسبت به شاخص قطب بر توسعه شهرستانهای استان خوزستان نشان میدهد. این بررسی تایید میکند که زیرساخت حمل و نقل در دوره 1399-1390 توانسته است، موجب بهبود توسعه فضایی-زمانی در شهرستانهای استان خوزستان شود. همچنین راههای فرعی و جابهجایی کالاها نیز به عنوان متغیرهای کنترلی اثر مثبتی بر توسعه شهرستانهای استان خوزستان نشان دادهاند.