کاربرد قراردادهای آتی در محاسبه پوشش بهینه ریسک بازار نفت خام: مقایسه رویکردهای ایستا و پویا
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری دانشکده اقتصاد و حسابداری تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی
2 دانشیار، دانشکده اقتصاد و حسابداری تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی
3 استادیار، دانشکده اقتصاد و حسابداری تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی
4 استادیار، دانشکده اقتصاد و حسابداری تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی
doi
10.22075/jem.2020.19144.1394چکیده
یکی از مهمترین ابزار پوشش ریسک نوسانات قیمت بازار نفت خام استفاده از قرارداد آتی میباشد. بنابراین به کمک تصریح رابطه میان سری زمانی قیمتهای نقدی و آتیها میتوان نسبت بهینه پوشش ریسک را محاسبه نمود. از اینرو در این مقاله، از مدلهای OLS، ECM، DCC GARCH و GARCH مبتنی بر کاپولا برای محاسبه و بررسی کارایی نسبت بهینه پوشش ریسک بازار نفت خام طی دوره زمانی 2018-2013 استفاده شده است. نتایج نشان میدهند بزرگترین مقدار نسبت بهینه پوشش ریسک مربوط به مدل DCC-GARCH و برابر با 805/0 میباشد. با در نظر گرفتن درصد کاهش واریانس میتوان نتیجه گرفت استراتژیهای پویای DCC و کاپولا نسبت به مدلهای پوشش ریسک ایستا از کارایی بالاتری برخوردارند. همچنین کاپولاهای تی استیودنت، گامبل و نرمال متغیر با زمان نسبت به مدل DCC عملکرد بهتری از خود نشان میدهند. همچنین، از میان توابع کاپولای فوق، تابع کاپولای تیاستیودنت دارای کارایی بهتری میباشد.