تحول بنیادهای امامت نزد نخستین گروه غالیان شیعه
نویسندگان
1 استادیار پژوهشکده تحقیق و توسعه سمت
doi
10.22059/jhic.2018.241280.653807چکیده
سازوکار و سنجههای تعیین امام یکی از مهمترین و بنیادیترین عناصر و همچنین دشوارههای موجود در نخستین گروههای شیعه به معنای عام آن بوده است. در مقالۀ پیشِ رو با رویکرد تاریخی و گفتمانی، سازوکارها و سنجههای مربوط به امامت، نزد نخستین گروههای تندروی شیعی، از آغاز تا سدۀ دوم هجری بررسی شده است. همچنین تکامل و دگردیسی نگرشهای امامشناسانه در میان سبائیه، کیسانیه، نخستین غالیان و نیز خرمدینان ـکه اندیشههای آنها همسانیهای فراوانی با گروههای پیشگفته داشتـ مورد واکاوی قرار خواهد گرفت. این مقاله نشان خواهد داد که اصول علم، نور و انتقال ارواح چگونه و در چه فرآیندی از سوی گروههای یاد شده برای تبیین امامت مورد استفاده قرار گرفتند. همچنین خواهیم گفت که چگونه دو اصل نور و گردش ارواح که بر جهانبینیهای ویژهای استوار بودند، به پایمردی نخستین غالیان ـ که از دل بحران درونی کیسانیه سر برآوردند ـ برای توضیح نهاد و مفهوم امامت به کار گرفته شد.