فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

این پژوهش به‌منظور تعیین سطح مناسب اسیدهای صفراوی در خوراک میگوی پاسفید غربی (Litopenaeus vannamei) به‌مدت 56 روز در قالب 5 تیمار و هر یک با 3 تکرار انجام گرفت. در هر تکرار 20 عدد میگوی پا سفید غربی با میانگین وزن 1± 6 گرم به‌طور تصادفی ذخیره‌سازی شدند. تیمارها عبارت از: جیره خوراکی فاقد مکمل اسید صفراوی (تیمار شاهد)، جیره خوراکی حاوی اسید صفراوی به‌میزان 6 میلی‌گرم بر کیلوگرم غذا (تیمار 1 )، جیره خوراکی حاوی اسید صفراوی به‌میزان 2 میلی‌گرم بر کیلوگرم غذا (تیمار 2)، جیره خوراکی حاوی اسید صفراوی به‌میزان 1 میلی‌گرم بر کیلوگرم غذا (تیمار 3) و جیره خوراکی حاوی اسید صفراوی به‌میزان 4 میلی‌گرم بر کیلوگرم غذا (تیمار4) بودند. در پایان دوره آزمایش برخی شاخص‌های رشد، بازماندگی و آنزیم‌های گوارشی سنجش گردید. براساس نتایج به‌دست آمده بیشترین میانگین وزن را تیمار حاوی 2 میلی‌گرم و بیشترین میزان بازماندگی را تیمارهای B، C و E با میانگین 88/33% و کمترین مربوط به تیمار A با میانگین 75% بود، اختلاف معنی‌داری بین تیمارهای مختلف با تیمار A از نظر آماری مشاهده نشد (0/05>P). همچنین اختلاف معنی‌داری بین فاکتورهای  FCR، SGR، WG و ADG تیمارهای مختلف از نظر آماری وجود نداشت (0/05<P). درتیمارهایی که با غذای حاوی اسید صفراوی تغذیه شده بودند، بین 2/6 تا 5/9 درصد نسبت به شاهد افزایش وزن بیشتری داشته‌اند. در بررسی آنزیم‌های گوارشی تیمارهای مختلف مشاهده شد هر چه میزان اسید صفراوی بیشتر شود فعالیت آنزیم‌های گوارشی نیز افزایش می‌یابد اما میزان پروتئین کل با افزایش اسید صفراوی روند کاهشی داشت. فعالیت آنزیم‌های α- آمیلاز، پروتئاز، لیپاز و پروتئین کل بین تیمار  Aبا تیمار شاهد اختلاف معنی‌دار نشان داد (0/05<P). نتایج این تحقیق نشان دادند که دوزهای 4 و 6 میلی‌گرم در کیلوگرم خوراک سبب ایجاد آسیب بافتی و نکروز شدید هپاتوپانکراس می‌گردد درحالی‌که دوزهای 1 و 2 میلی‌گرم در کیلوگرم غذا بدون هیچگونه آسیب بافتی می‌تواند وضعیت تغذیه میگوی پاسفید غربی را بهبود بشیده و اثرات مثبت روی پارامترهای رشد و بازماندگی داشته باشد که در این خصوص دوز 2 میلی‌گرم در کیلوگرم غذا به‌عنوان دوز بهینه معرفی می‌گردد.