بررسی اثر سرمایه انسانی بر همگرایی منطقهای در اقتصاد ایران: رهیافت اقتصادسنجی فضایی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری اقتصاد، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه سیستان و بلوچستان
2 دانشیار اقتصاد، گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه سیستان و بلوچستان
3 استادیار اقتصاد، گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
10.22075/jem.2020.19269.1403چکیده
همگرایی منطقهای یکی از چالشهای مهم در کشورهای در حال توسعه است. بر اساس ادبیات اقتصادی، عوامل متعددی از جمله سرمایهگذاری در نیروی انسانی بر همگرایی منطقهای اثرگذار هستند. از این رو، هدف این مطالعه، بررسی اثرات مستقیم و سرریزهای فضایی سرمایه انسانی بر همگرایی منطقهای در استانهای مختلف ایران بر پایه مدل رشد درونزا و همچنین مدل همگرایی سولوی فضایی میباشد. به این منظور از دادههای استانهای مختلف در دوره زمانی1396- 1384 و تکنیک اقتصادسنجی دوربین پویای فضایی (DSDM) استفاده گردیده است. نتایج حاصل از مطالعه نشان داده است وقوع همگرایی منطقهای در کشور مورد تایید میباشد. با این وجود سرعت همگرایی پایین است بهطوریکه مناطق مختلف کشور به طور میانگین با سرعت همگرایی063/0 در مسیر رشد متوازن به سمت حالت پایدار در حال حرکت هستند. از دیگر نتایج مطالعه میتوان به اثرات مستقیم و سرریزی مثبت سرمایه انسانی بر روند همگرایی منطقهای در کشور اشاره نمود.