فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

ماهی شیربت Arabibarbus grypus یکی از ماهیان بومی و با ارزش مناطق غرب و جنوب غربی ایران به‌ویژه استان خوزستان است. هدف از انجام این تحقیق بررسی عادت­پذیری تدریجی به شوری در ماهی شیربت می­باشد. در این آزمایش بازماندگی، رشد و کارایی خوراک در ماهی­های شیربت با 4 سطح شوری (5، 10، 15، 20 گرم بر لیتر) با میانگین وزنی 0/18±50/27گرم به‌مدت 2 هفته مورد بررسی قرار گرفتند. برای ارزیابی نحوه و تمایل غذاگیری، ماهیان شیربت به‌مدت 6 هفته با میانگین وزنی 0/49±66/95گرم به‌میزان روزانه 5٪ وزن بدن با ۴ تیمار که شامل تغذیه با یونجه پلت­شده 60%، خوراک کپورمعمولی پلت­ شده، خوراک کپورمعمولی اکسترود­شده شناور و خوراک قزل­ آلا اکسترود‌شده شناور غذاددهی و مورد بررسی قرار گرفتند. در بررسی عملکردهای تغذیه ­ای در شوری ­های مختلف، ماهی­ ها تا شوری 15 گرم بر لیتر به حیات خود ادامه دادند اما رشد و تغذیه در آنها مشاهده نشد. نتایج حاصل از بررسی سنجش کمی و کیفی غذاگیری نشان داد که ماهی شیربت در انتخاب نوع غذای خود در شرایط اسارت، ترجیح می‌دهد از کف غذاگیری کند اما در بین جیره­های مختلف مورد بررسی، جیره ماهی قزل­آلا جذابیت بیشتری در غذاگیری برای این ماهی داشت (میانگین زمان غذاگیری 0/10±11/82دقیقه). در بررسی کارایی جیره ­ها نتایج نشان داد؛ میانگین نرخ رشد روزانه در تغذیه با جیره ماهی قزل­ آلا در ماهیان شیربت 0/25±1/32 گرم در روز و ضریب تبدیل غذایی (FCR) 1/53±0/29 بود، که نسبت به سایر تیمارها اختلاف معنی ­داری را نشان داده­ است. همچنین ترکیبات شیمیایی لاشه در تغذیه با جیره غذایی قزل ­آلا از میزان پروتئین بالاتری برخوردار بود.