تبیین مدل ارتباطی سبکهای مدیریت تعارض با رضایتمندی و موفقیت ورزشکاران تیمهای ملی ناشنوایان ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی.
2 دانشیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
3 دانشیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
4 استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی.
doi
10.22084/smms.2022.24982.2941چکیده
پژوهش حاضر با هدف تبیین مدل ارتباطی سبکهای مدیریت تعارض با رضایتمندی و موفقیت ورزشکاران تیمهای ملی ناشنوایان ایران انجام شده است. جامعهی آماری پژوهش، کلیهی ورزشکاران تیمهای ملی ناشنوایان ایران به تعداد 220 ورزشکار و نمونه آماری، ورزشکاران اعزامی به مسابقات برون مرزی به تعداد 150 نفر تشکیل دادهاند. در این تحقیق از پرسشنامههای مدیریت تعارض رابینز (1998) رضایتمندی ورزشکاران ریمروچلادورای (1998) و موفقیت ورزشکاران موسوی و واعظ موسوی (۱۳۹۴) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها و اولویتبندی سبک غالب مدیریت تعارض از آزمون فریدمن و برای تعیین ارتباط و میزان تأثیرگذاری متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون و روش مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شده است. همچنین از نرمافزارهای (اس پی اس اس و اسمارت پی ال اس) نیز جهت انجام محاسبات و طراحی مدل استفاده شد. نتایج نشان داد مربیان جهت مدیریت تعارضات بیشتر از سبک عدم مقابله استفاده میکنند. از میان ابعاد رضایتمندی ورزشکاران، بُعد رضایت از عملکرد فردی و از میان ابعاد موفقیت، بُعد تعهد دارای بالاترین میانگین بوده است. همچنین، ضمن مشاهده ارتباط سبکهای مدیریت تعارض (2.81=t ، 0.68=f) با رضایتمندی ورزشکاران، بین استراتژی راهحلگرایی (2.64=t ، 0.46=f) و عدم مقابله (2.78=t ، 0.32=f) با رضایتمندی ورزشکاران و بین استراتژی راهحلگرایی (44/3=t ، 32/0=f) با موفقیت ورزشکاران ارتباط معنادار وجود داشت. براساس نتایج تحقیق زمانیکه مربیان تیمهای ملی ناشنوایان از استراتژی های راهحلگرایی استفاده میکنند در مدیریت تعارضات و ایجاد رضایتمندی و دستیابی به موفقیت ورزشکاران موفقتر هستند.