حساسیت پاداش مدیران: شواهدی بیشتر از نقش محافظهکاری در گزارشگری مالی در بازار سرمایه ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه حسابداری، مؤسسه آموزش عالی آیندگان، تنکابن، ایران.
2 استادیار گروه حسابداری، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
doi
10.22103/jak.2021.17464.3473چکیده
هدف: هدف این پژوهش بررسی ارتباط بین محافظهکاری در گزارشگری مالی و حساسیت پاداش مدیران و نیز شناسایی تأثیر محافظهکاری در گزارشگری مالی بر کارآیی قراردادهای جبران خدمت مدیران انجام شده است. روش: جامعه آماری پژوهش از طریق روش هدفمند برای دوره زمانی 1390 لغایت 1398، 104 شرکت میباشد و با استفاده از رگرسیون چندمتغیره روابط بین متغیرهای پژوهش مورد آزمون قرار گرفتند. یافتهها: نتایج پژوهش نشان میدهد محافظهکاری با سطح پاداش مدیران و همچنین حساسیت پاداش مدیران دارای رابطه منفی و معناداری است. همچنین بین اثر تعاملی عملکرد حسابداری واقعی و محافظهکاری با سطح پاداش مدیران رابطه معناداری وجود ندارد. هر چند بین اثر تعاملی محافظهکاری و حساسیت عملکرد حسابداری واقعی مبتنی بر ارزش دفتری با حساسیت عملکرد-پاداش مدیران رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. نتایج حاکی از آن است که بین اثر تعاملی بازده سهام و محافظهکاری با سطح پاداش مدیران رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین بین اثر تعاملی محافظهکاری و تغییر بازده سهام با حساسیت عملکرد پاداش مدیران مبتنی بر ارزش بازار رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. نتیجهگیری: نتایج پژوهش نشان میدهد محافظهکاری در گزارشگری مالی میتواند ریسک اطلاعاتی و مسئله نمایندگی را کاهش دهد. از اینرو میتوان محافظهکاری در گزارشگری مالی را بهعنوان یک مکانیزم قراردادی کارآمد که میتواند رفتارهای فرصتطلبانه مدیران را محدود نماید، قلمداد کرد. اگر سهامداران، متقاضی محافظهکاری بهعنوان یک سازوکار حاکمیتی هستند، باید میزان محافظهکاری را بالاتر ببرند که این خود موجب افزایش حساسیت پاداش مدیران خواهد شد؛ بدین معنا که محافظهکاری در گزارشگری مالی میتواند کارایی قراردادهای مدیران را بهبود بخشد.
