اقتصاد اشتراکی در کسب و کار های ورزشی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت ورزشی، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار مدیریت کسبوکار، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استادیار مدیریت کسبوکار، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 استادیار مدیریت کسبوکار، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22084/smms.2021.23696.2804چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی اقتصاد اشتراکی در کسبوکارهای ورزشی انجام شده است. در این تحقیق، برای پاسخگویی به سؤالات تحقیق، از رویکرد ترکیبی یا آمیخته استفاده شده که شامل روشهای کیفی و کمی است. روش تحقیق کلی روش تحقیق ترکیبی است که ابتدا از روش کیفی و سپس از روش کمی استفاده شده است. روش تحقیق از نظر نوع هدف کاربردی است؛ زیرا نتایج آن در اختیار کسبوکارهای ورزشی کشور قرار خواهد گرفت تا از آن برای توسعۀ کسبوکار خود بهره بجویند. روش جمعآوری اطلاعات، در گام اول، مطالعات کتابخانهای و ابزار آن فیشبرداری بود. در این پژوهش، با استفاده از روش فراترکیب و پس از مرور ادبیات موضوع تحقیق، شاخصهای اقتصاد اشتراکی در ورزش مشخص و کدگذاری شد؛ سپس با مقولهبندی کدها، چارچوب اولیه تدوین شد و در نهایت با پرسش و مصاحبه با خبرگان، روایی و پایایی این مدل سنجیده شد و مدل نهایی نوآوری تجاری در مجموعههای ورزشی بر مبنای اقتصاد اشتراکی تدوین شد. در مرحلۀ بعد و در نهایت میزان اثرگذاری و بهکارگیری شاخصهای مدل بررسی شد و شاخصهای مؤثر رتبهبندی شد. نتایج تحقیق نشان داد که شاخصهای اقتصاد اشتراکی در خصوص بروز نوآوری در کسبوکارهای ورزشی شامل سه مقولۀ اصلی (مشتریان، صاحبان و پلتفرم)، نُه تم در هر بخش (اماکن و فضاهای ورزشی، تجهیزات و لوازم ورزشی، بلیت و جوایز، فناوری، برند و اعتبار، آموزش و مشاوره، ورزشکاران، مدیران، مربیان و کارکنان و هواداران) و 126 کد (بهصورت کلی) است.
