مکانهای مقدّس و تأثیر باورعامیانه مسیحیان نسبت به آنها در حملات صلیبی
نویسندگان
1 دانشیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکتری تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشگاه تهران
3 استادیار دانشگاه الزهراء
doi
10.22059/jhic.2017.234408.653775چکیده
جنگهای صلیبی که میان پیروان دو ملّت ابراهیمی یعنی اسلام و مسیحیت روی داد، بهسبب گستره زمانی (1096ـ1291م) و مکانی (سرزمینهایی از سه قاره آسیا، اروپا و آفریقا)، و تأثیرات گسترده بر دو طرف جنگ، تا امروز، دارای جایگاه مهمی برای مسلمانان و مسیحیان است. یکی از موضوعهای مهم، تأثیر «باورهای دینی عامیانه» در این جنگها است. اعتقاد مسیحیان نسبت به آثار معجزهآسای «مکانهای مقدس» (مانند آمرزش و شفا)، از باورهای مهم عامیانه در این زمینه است. یکی از انگیزههای مسیحیان برای حمله به سرزمینهای اسلامی، اشتیاق آنها برای زیارت مکانهایی بود که به باور آنان در «مرکز جهان» قرار داشت و یادآور حکایتهای کتاب مقدس و جانفشانی مسیح و قدّیسان بود، ولی بهتوسط مسلمانان تسخیر شده و مورد بیحرمتی قرار گرفته بود. بیشک اگر جنگهای صلیبی در نقطه دیگری روی میداد، نه انگیزهای برای تحمل سختیهای این سفر طاقتفرسای جنگی وجود داشت و نه برای تداوم آن. اشاره پاپ در شورای کلرمون هم بهسبب آگاهی از این جایگاه بوده است. در این مقاله به تأثیر باورهای عامیانه مسیحیان به این مکانهای مقدس، در جنگهای صلیبی پرداخته شده است.