بررسی اثرات سطوح مختلف نانوپلاستیک پلیاستایرن بر بیان برخی ژنهای مرتبط با سیستم ایمنی ماهی قزلآلای رنگینکمان (Oncorhynchus mykiss)
نویسندگان
1 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران.
2 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران.
3 گروه رزین و مواد افزودنی، پژوهشکدة علوم رنگ و تکنولوژی، تهران، ایران.
4 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران.
5 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران.
6 گروه علوم جانوری، دانشکده زیستشناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
چکیده
بسیاری از مواد پلاستیکی که در حال حاضر برای بستهبندی مواد غذایی استفاده میشوند، غیر قابل تجزیه بوده یا فرآیند تجزیة بسیار طولانی دارند، که باعث افزایش آلودگی محیط زیست میشوند. این تحقیق، با هدف بررسی اثرات سمی نانوپلاستیک پلیاستایرن NPsPS بهصورت انتقال از جیره غذایی به بدن بچه ماهیان قزل آلای رنگینکمان (Oncorhynchus mykiss) انجام گردید. برای این تحقیق، چهار تیمار از غلظت های NPsPS در غذا طبق تحقیقات انجام شده با مقادیر 0 (شاهد)، 0/1، 10 و 100 در نظر گرفته و در یک دوره زمانی مزمن 28 روزه، پس از گذشت یک هفته دوره سازگاری، در سه تکرار (در هر تکرار از هر غلظت، 15 قطعه بچه ماهی)، طراحی و اجرا گردید. بررسی تغییرات دو زیستنشانگر ژنی شاخص سیستم ایمنی و استرس در پروفایل بیانی بافت کبد و طحال، نشان داد که بهدنبال افزایش غلظت NPsPS، سطوح بیان ژن های پروتئین شوک حرارتی 70 (HSP70) و فاکتور نکروز توموری آلفا (TNF-a) در هر دو بافت کبد و طحال، با افزایش رونویسی mRNA افزایش معنی داری داشته است (0/05>P). براساس نتایج بهدست آمده، رهایش NPsPS برای سلامت و ایمنی در سطح سلولی-مولکولی در نمونه آبزی مورد پژوهش، تأیید شد و احتمال می رود در صورت رهایش این نانو ماده در محیط زیست آبی، القاگر اثرات نامطلوب زیستمحیطی باشد.