راهبردهای سازگاری روستایی در برابر مخاطرات خشکسالی (مطالعۀ موردی: روستای پشتنگ شهرستان روانسر)
نویسندگان
1 استاد، جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 استادیار جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 استادیار، جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری، جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه خوارزمی؛ تهران، ایران
doi
10.22059/jhsci.2015.56271چکیده
خشکسالیهای مستمر همواره روستاییان و کشاورزان را با آسیبها و چالشهای متنوعی روبهرو میکند. روستاییان راهبردهای محلی و بومی خاصی را در مواجهه با این بلای خزنده اتخاذ میکنند که ظرفیت سازگاری آنان را به خشکسالی بهبود میبخشد. با توجه به ضرورت و اهمیت شناخت راهبردهای رایج سازگاری در کاهش آسیبپذیری روستاییان نسبت به این پدیدة طبیعی، هدف کلی پژوهش حاضر، تبیین ظرفیت سازگاری خانوارهای روستای پشتنگ چشمه قلیجان از توابع شهرستان روانسر در استان کرمانشاه به خشکسالی است که با تلفیقی از روشهای تحقیق کیفی (PRA و تئوری بنیانی) انجام گرفته است. روش نمونهگیری این مطالعه، از نوع هدفمند بود که با مراجعه به مطلعان کلیدی روستای مذکور صورت گرفت و اطلاعات لازم با استفاده از روشهای مشارکتی قدم زدن عرضی، نقشة کاربری اراضی، درخت مشکل، ماتریس رتبهبندی، گروه متمرکز و مکالمة نیمهساختارمند جمعآوری شد. تجزیهوتحلیل اطلاعات نیز از طریق کدگذاریهای متداول در تئوری بنیانی انجام گرفت. یافتههای حاصل نشان داد ظرفیت سازگاری رایج خانوارهای روستایی نسبت به خشکسالی در قالب پنج طبقة مفهومی شامل راهبردهای اجتماعی، اقتصادی، نهادی، فنی و ارتباطی- حمایتی دستهبندی میشود.