مناسباتِ سلاطین دهلی با مشایخ چِشتیه و سهروردیه
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی بنیاد دایرة المعارف اسلامی
2 دانشیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jhic.2013.62227چکیده
صوفیان نقش مهمی در ترویج اسلام در شبه قاره هند داشتند. چشتیه و سهروردیه از نخستین طریقههای صوفیانه بودند که به شبه قاره هند راه یافتند و در سدههای هفتم و هشتم هجری، همزمان با اوج اقتدار سلاطین دهلی (حک: 602-932)، مشایخ این دو طریقت، نفوذ معنوی زیادی در بین طبقات مختلف مردم یافتند. این موضوع موجب شده بود تا بیشتر سلاطین دهلی، رابطه دوستانه و محترمانهای با صوفیان داشته باشند و بکوشند با به خدمت گرفتن آنها در امور سیاسی و حکومتی، برای خود مقبولیت و مشروعیت، کسب کنند. نگرش مشایخ چشتیه و سهروردیه درباره ارتباط با سلاطین و پرداختن به امور سیاسی متفاوت بود. مشایخ چشتیه، غالباً از پرداختن به امور سیاسی و حکومتی امتناع میکردند، اما مشایخ سهروردیه از آغازِ تشکیل حکومت سلاطین دهلی، عهدهدار برخی از مناصب مهم حکومتی چون «شیخ الاسلام» شدند. این مقاله مناسبات سلاطین دهلی با مشایخ چشتیه و سهروردیه را بررسی کرده است.
