تحلیلی بر تفکر انتقادی در شکوفایی خودآگاهی فطری با تمرکز در آموزههای کلامی امام علی(ع)
نویسندگان
1 استادیار گروه معارف دانشگاه اصفهان
2 دکتری فلسفه تعلیم و تربیت، استادیار و عضو هیئت علمی گروه علوم تربیتی دانشگاه اصفهان.
3 کارشناس ارشد معارف نهجالبلاغه
doi
10.22034/ksiu.2021.1157چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف آشکارسازی جایگاه و نقش تفکر انتقادی در شکوفایی خودآگاهی فطری انجام شد. روش: با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی، ابتدا تعریف و مفهومی مشترک، برگرفته از دیدگاههای گوناگون فلسفی، تربیتی و روانشناسی استخراج شد. یافتهها: در راستای آشکارسازی جایگاه این معنای مشترک در کلام امام علی(ع)، مصادیقی چون خودانتقادی، نداشتن پیشداوری ذهنی، دوراندیشی و تجربهاندوزی، به عنوان مهمترین اوصاف برای تفکر انتقادی شناسایی شدند که نیازمند مهارتهایی چون: حقیقتیابی، راه حلیابی و توانایی هجرت از گذشته بود. نتیجهگیری: در نتایج پژوهش آشکار شد که مهارتهای سهگانه در تفکر انتقادی، نقش بسزایی در خودآگاهی فطری دارند و جزء جداییماپذیر آن محسوب میشوند؛ چراکه مفهوم خودآگاهی فطری، از مفهوم توانایی درک مطابق با واقع که در تفکر انتقادی مطرح شد، جدا نبود؛ بلکه اعم ازآن بود؛ به دلیل اینکه مبنا قرار گرفتن آگاهیهای باطنی در تفکر انتقادی به شیوۀ امام علی(ع) عاملی اساسی برای شکوفایی خودآگاهی فطری محسوب میشود و در نهایت، دسترسی انسان را به حقیقت محض در توجه به ماورای واقعیات ممکن ساخته است.
