تأثیر مجازیسازی ساختاری سازمان بر پایداری سازمانی با میانجیگری خرد سازمانی و همافزایی سرمایه نیروی انسانی (مطالعه موردی: سازمان ورزش شهرداری تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای مدیریت ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان
2 استاد دانشگاه علامه طباطبائی تهران
3 استادیار مدیریت ورزشی، گروه تربیتبدنی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ملایر، ملایر، ایران
doi
10.22084/smms.2021.22737.2698چکیده
این پژوهش با هدف بررسی تاثیر مجازی سازی ساختار سازمان بر پایداری سازمانی با نقش میانجی سینرژی سرمایه انسانی و خِرد سازمانی میباشد. نوع تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر اجرا توصیفی– پیمایشی است. جامعه آماری این پژوهش را کلیه کارکنان سازمان ورزش شهرداری تهران (480N= ) تشکیل دادند و همچنین نمونه آماری پژوهش با استفاده از جدول نمونهگیری مورگان و به صورت تصادفی طبقهای از سازمان ورزش شهرداری تهران (215n=) انتخاب شد. به منظور گردآوری دادهها از یک پرسشنامۀ اطلاعات فردی و چهار پرسشنامۀ مجازیسازی سازمان (ویلیامیل استرید، 2007)، پرسشنامه خِرد سازمانی (براون و گرین، 2006) و پرسشنامه سینرژی سرمایه انسانی (احمدی و همکاران، 1396) و پرسشنامه پایداری سازمانی (دیک و همکاران، 2012) استفاده شد. روایی این پرسشنامهها به تایید هفت نفر از اساتید مدیریت ورزشی دانشگاه آزاد اسلامی همدان رسید و همچنین پایایی پرسشنامهها با استفاده از آزمون آلفای کرونباخ به ترتیب 0.92، 0.87، 0.94 و 0.89 بهدست آمد. در این تحقیق نیز برای برای تجزیه و تحلیل دادههای جمعآوری شده ابتدا در سطح توصیفی با استفاده از شاخصهای آماری به توصیف سوالات پرسشنامه پرداخته میشود و سپس در سطح استنباطی برای بررسی صحت و سقم فرضیهها و روابط بین متغیرهای تحقیق از تکنیک تحلیل مسیر با استفاده از نرم افزار اسمارت پی ال اس نسخه 3 استفاده شده است.. مهمترین نتایج به دست آمده از تحقیق حاکی از این بوده که مجازیسازی سازمان بر پایداری سازمانی با نقش میانجی سینرژی سرمایه انسانی و خِرد سازمانی تاثیر معناداری دارد.