بررسی تأثیر هوش معنوی بر تربیت انسان شادکام در نظام تعلیم و تربیت اسلامی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فلسفۀ تعلیم و تربیت دانشگاه علامه طباطبایی
2 دکتری تخصصی. دانشیار فلسفه و تاریخ آموزش و پرورش، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبایی.
doi
10.22034/ksiu.2021.1159چکیده
هدف: هدف از انجام این پژوهش، بررسی تأثیر هوش معنوی در منایع دینی، به عنوان یکی از توانمندیهای اساسی انسان بر شادکامی بود تا نظامهای تربیتی با پرورش آن بتوانند انسان شادکام تربیت کنند. روش: در این پژوهش از روش تحلیل اسنادی محتوای متون دینی از جمله قرآن کریم و روایات معصومین(ع) بهره گرفته شد. یافتهها: نتایج تحلیل اسنادی پژوهش، بیانگر تأثیر توانمندیهای مختلف معنوی بر شادکامی بود که از جملۀ این توانمندیها، درک معنای حقیت هستی، ایمان، اعتماد، امید به فضل، توکل و رضایت به خداوند متعال، درک قضا و قدر الهی و خرسندن بودن به آن، درک حقیقت وجود معصومین(ع) و توسل و پیروی از آنان، درک حقیقت دنیا و آخرت و پدیدۀ مرگ، درک معنای خود و دریافت معنای بلا و ... حائز اهمیت بود. هر چه معناهای جهان حقیقی بهتر درک شود، شادکامی انسان نیز بیشتر خواهد شد. نتیجهگیری: تربیت هوش معنوی انسان میتواند در تربیت انسان شادکام مؤثر واقع شود. لذا نظامهای تربیتی، از جمله: خانواده، مدارس و دانشگاهها برای تربیت انسان شادکام باید توانمندی و هوش معنوی را در متربیان خود پرورش دهند تا انسان شادکام برای زندگی در دنیا و آخرت تربیت کنند.