ورزش و همگرایی ملی ( مطالعه رفتار هواداران باشگاه فوتبال تراکتورسازی تبریز)
نویسندگان
1 دانشیار گروه آموزشی علوم اجتماعی دانشکده حقوق و علوم اجتماعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2 کارشناسیارشد جامعه شناسی دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22084/smms.2019.20311.2472چکیده
فوتبال به منزله پرطرفدارترین رشته ورزشی جهان، بیش از رشتههای دیگر محملی برای بروز ملیگرایی ورزشی است. موفقیت تیمهای ملی فوتبال در میادین بینالمللی منجر به افزایش همگرایی ملی میشود و هر شکست، در میادین جهانی، غرور ملی را جریحهدار می کند. این مقاله به بررسی نقش باشگاه فوتبال تراکتورسازی تبریز در ایجاد همگرایی ملی اختصاص دارد. روش تحقیق ، از نوع روش کیفی و شیوه کار، پدیدارشناسی است که به توصیف واضح دیدگاه مردم از یک پدیده و بیان تجربه زیسته آنها می پردازد. برای انجام این تحقیق، مصاحبه با 60 نفر از هواداران تراکتورسازی انجام گرفته است. شیوه نمونه گیری هدفمند و ادامه تا رسیدن به اشباع نظری بوده است. در این تحقیق، سه تیپ از هواداران تیم تراکتورسازی مورد شناسایی قرار گرفت: هواداران عادی، هواداران پرشور و فعالین قومی. تفسیر هواداران عادی از این تیم در تضاد با همگرایی ملی قرار ندارد، هواداران پرشور به نمادسازی قومی از این باشگاه فوتبال دامن میزنند، اما در نهایت این نمادسازی قومی، در تعارض با همگرایی ملی قرار ندارد، اما فعالین قومی با نمادسازی قومی، به دنبال افزایش زمینه های واگرایی می باشند. هستند
