سیاستگذاری ورزشی در ایران با تاکید بر مرجعیت های چندگانه تصمیم گیری
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 استاد گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 دانشجوی دکترای سیاستگذاری عمومی، گروه علوم سیاسی وروابط بینالملل، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22084/smms.2020.20892.2512چکیده
موضوع سیاستگذاری ورزشی در ایران با وجود نهادهای موازی و همچنین تعدد مرجعیتهای تصمیمگیری در ابعاد مختلف ورزشی باعث اتلاف منابع مادی و معنوی و نیرو، منابع و استعدادهای انسانی در کشور گردیده است. مقاله حاضر با مفروض وجود مشکل در سیاستگذاری ورزشی ایران با تأکید بر مرجعیتهای چندگانه تصمیمگیری به دنبال تمرکز بر عمدهترین مشکل مؤثر بر فرآیند تصمیمگیری در ساختار ورزش کشور در سطوح مختلف ملی، منطقهای و بینالمللی مبتنی بر مدل مرجعیت تصمیمگیری پیر مولر است.جامعه آماری این تحقیق بر پایه بررسی میزان تحقق برنامه چهارم و پنجم توسعه و همچنین میزان موفقیت ورزش قهرمانی در مسابقات آسیایی و المپیک پرداخته است . این پژوهش با بکار گیری روش توصیفی از نوع روش فرا تحلیل کیفی و ابزار گردآوری داده با توجه به نوع تحقیق بصورت کتابخانه ای و بررسی سایت های مختلف ورزشی صورت پذیرفته است . نتایج این تحقیق نشان داد که روند ناپایدار ورزش قهرمانی و حرفه ای با توجه به تعدد نهادهای تصمیم گیرنده در ورزش کشور می باشد .