مدرن شدن فضای کالبدی و تغییر سبک زندگی زنان طبقه کارگر؛ مطالعه موردی خانههای شرکت شهری صنعت نفت آبادان در پهلوی اول
نویسندگان
1 دانشیار پژوهشکده علوم اجتماعی پزوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری دانشگاه آزاد اسلامی قزوین، قزوین، ایران.
doi
10.30465/shc.2025.50713.2598چکیده
شهرسازی استعماری، مبتنی بر ایده مهندسی اجتماعی فضا با اکتشاف و بهرهبرداری نفت، از سوی بریتانیا در نواحی نفتخیز جنوب به اجرا درآمد و با ورود مهاجران داخلی و خارجی، نوعی شهرنشینی با فرهنگ و ساختار فضایی متمایز رقم زد. تفکیک فضای سکونتگاهی و معماری خانههای سازمانی آبادان که منطبق بر ساختار سلسله مراتب اداری کارکنان بود به فراخور سکونت در این مناطق بر حیات اجتماعی زنان و خانواده، اثرگذار بوده است. بااینهمه این اثر شگرف بر زندگی روزمره زنان همچنان ناشناخته است. پرسش این است که تحول فضای کالبدی چه پیامدهایی برای زنان طبقه کارگر که نسبت به سایر کارکنان ردههای متوسط و بالا تعداد زیادی بودند، در پی داشته است؟ هدف مطالعه تغییرات اجتماعی تجربه شده زنان در نقشهای محوری مادری و همسری در تطابق چیدمان فضایی جدید (بعنوان شاخصی از توسعهیافتگی منطقه ای) است. پژوهش مبتنی بر روش کیفی و به لحاظ روششناسی مبتنی بر تحلیل سند است. یافتهها مبین آن است که شهرسازی جدید مبتنی بر نظم مطلوب استعمارگرانه با نادیده گرفتن ارزشهای بومی، و القای سبک زندگی متناظر آن، فرهنگ و مناسبات جنسیتی متداول را به چالش کشید: سکونتگاه جدید در کلیت خود ارزشهایی که زنان با آن جامعهپذیر شده بودند در زمینه حفظ محرمیت و نیز نقش کانونی زنان در گردهمآیی اعضای خانواده را به رسمیت نمیشناخت و با فقدان انعطافپذیری فضایی، کوچک شدن مقیاس بنا و نیز از بین بردن فضای واسط جایگاه اجتماعی زنان فرودست شهری را که حالا به خانه محدود شده بود با چالشهایی در ایفای نقششان روبرو ساخت.