مقایسه تاثیرخوراکی جلبک گراسیلاریا کورتیکاتا (Gracilaria corticata) و مخمر ساکارومایسیس سروزیه (Saccharomyces cervesia) بر شاخصهای ایمنی میگوی پاسفید غربی (Litopenaeus vannamei)
نویسندگان
1 پژوهشکده آبزی پروری جنوب کشور، مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران.
2 پژوهشکده آبزی پروری جنوب کشور، مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران.
3 پژوهشکده آبزی پروری جنوب کشور، مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران.
4 پژوهشکده آبزی پروری جنوب کشور، مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران.
5 بخش بهداشت و بیماریهای آبزیان ، دانشکده علوم تخصصی دامپزشکی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
6 مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران.
doi
چکیده
در این مطالعه به میگوهای وانامی جلبک گراسیلاریا کورتیکاتا (Gracilaria corticata) و مخمر ساکارومایسیس سروزیه (Saccharomyces cervesia) به صورت خواکی داده شد و سپس تغییر شاخص هایی ایمنی میگو بررسی شدند. بدین منظور 1800 قطعه میگوی 5 گرمی را انتخاب و پس از سازگاری در 9 مخزن 10 تنی ذخیرهسازی شدند. به یک گروه از جلبک گراسیلاریا کورتیکاتا به میزان 1500 میلیگرم در کیلوگرم غذا داده شد و به گروه دیگر مخمر ساکارومایسیس سروزیه به میزان یک گرم در یک کیلوگرم غذا به مدت 25 روز استفاده شد. روزهای 1، 3، 9، 18 و 25 از همولنف میگوها نمونهبرداری شد. شاخصهای ایمنی شامل هموسیت کل، پروتئین کل، آنزیم پراکسیداز، آنزیم سوپر اکسید دیسموتاز و آنزیم فنول اکسیداز این دو گروه با گروه شاهد مقایسه شدند. نتایج نشان داد هر دو تیمار شاخصهای ایمنی نسبت به گروه شاهد نسبت به گروه شاهد افزایش معنیداری نشان داد (0/05>P). همچنین شاخص های ایمنی در تیمار یک افزایش معنیداری نسبت به تیمار مخمر نشان داد (0/05>P).
