اثرات نااطمینانی سیاست اقتصادی، کیفیت نهادی و انرژیهای تجدیدپذیر بر رشد سبز :مطالعه موردی ایران
نویسندگان
1 دانشیار اقتصاد دانشگاه تبریز
2 استادیار اقتصاد دانشگاه پیام نور
3 دانشجوی دکترای اقتصاد دانشگاه تبریز
doi
10.22034/ecoj.2024.58065.3225چکیده
تغییرات آب و هوایی جهانی که با انتشار گازهای گلخانهای به ویژه دی اکسید کربن تشدید میشود، خطر بزرگی برای زندگی، محیط زیست جهانی و توسعه ایجاد میکند. تخریب محیط زیست یکی از بحث انگیزترین موضوعات در مجامع بینالمللی است و نگرانی اصلی برای کل جهان محسوب میشود. بنابراین، محققان و سیاستگذاران توجه خود را از رشد اقتصادی متعارف به رشد سبز معطوف کردهاند. مطالعه حاضر در تلاش برای بررسی تأثیر نااطمینانی سیاست اقتصادی، مصرف انرژیهای تجدیدپذیر و کیفیت نهادی بر رشد سبز طی دوره زمانی 1381-1399 در کشور ایران است. متغیر مورد استفاده در نااطمینانی سیاست اقتصادی با یک شاخص ترکیبی بدست آمده است که نااطمینانی در سیاستهای ارزی، پولی و مالی با استفاده از الگوهای اقتصادسنجی و محاسبه شده است. همچنین متغیر رشد سبز، رشد اقتصادی تعدیل شده با محیط زیست است و به تبعیت از تحقیقات احمد و همکاران (2022) و سوهاگ و همکاران (2022) مورد سنجش قرار گرفته شده است. برای تجزیه و تحلیل موضوع پژوهش از روش خود رگرسیونی با وقفه توزیعی چندکی (QARDL) استفاده شده است. یافتههای تجربی نشان میدهد که نااطمینانی سیاست اقتصادی در تمامی چندکهای 25/0، 50/0، 75/0 و 95/0 تأثیر منفی بر رشد سبز دارد، در حالی که مصرف انرژیهای تجدیدپذیر و کیفیت نهادی، رشد سبز را افزایش میدهند. از متغیرهای کنترلی سرمایه، اشتغال و باز بودن تجارت و تأثیر گذاری آن بر رشد سبز نیز استفاده شده است. در کل چندکها متغیرهای کنترلی باز بودن تجارت و سرمایه تأثیر مثبت بر رشد سبز داشته است، در حالی که اشتغال تأثیر منفی بر آن داشته است.