بازشناسی «خلقیات ایرانی» در میدان «توسعه و عقبماندگی»
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
doi
10.22054/qjss.2023.70068.2566چکیده
«خلقیات ایرانی» و «توسعه و عقبماندگی» کانون توجه نوشتار پیش رو است. باور عمومی و آنچه عمدتاً در فرآوردههای علمی نشان دادهشده، خلقیات ایرانی بهعنوان متغیری مستقل، دارای ویژگیهایی منفی است که همواره راهبندی در مسیر گونههای توسعه در ایران بوده و عاملیت عقبماندگی را بر عهده داشته. این تا آن اندازه پیش رفته که در مقام یک «انگارباور» شناخته میشود، اما در مقابل گویههای «باورانکار» چندی را میتوان پیش کشید و آن انگار را رد نمود. بر این اساس، مسئله این جستار آن است که پیوند میان «خلقیات ایرانی» و «توسعه و عقبماندگی» چیست که برای بازشناسی آن، از الگویی سه سطحی بهره بردهایم. سطح نخست به کارسازی منفی خلقیات بر توسعه میپردازد، سطح دوم با ارائه 10 گویه، خلقیات ایرانی را در جایگاه متغیر مستقل زیر سؤال میبرد و در سطح سوم، نهادگرایی را بهعنوان پایه پیوندهدهنده پیش میکشد و خلقیات ایرانی را در جایگاه متغیری وابسته قرار میدهد. این نوشتار درنهایت به این خواهد رسید که خلقیات ایرانی، تأثیر ذات انگارانهای بر فرایند توسعه و عقبماندگی ندارد، امامیانشان نوعی پیوستگی متأثر از نهادها برقرار است که با دگرشهای نهادی، آن پیوند نیز دیگرگون میشود.