بررسی اثر محافظهکاری و رشد بر سوگیری نرخ بازده سرمایهگذاری در مقایسه با نرخ بازده داخلی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد حسابداری، دانشگاه الزهرا (س)
2 دانشیار حسابداری، دانشگاه الزهرا (س)
3 کارشناس ارشد حسابداری، دانشگاه الزهرا (س)
doi
10.22103/jak.2015.963چکیده
در این پژوهش رفتار بازده سرمایهگذاری به عنوان تابعی از دو متغیر رشد گذشته و محافظهکاری نامشروط حسابداری مورد بررسی قرار میگیرد. به این منظور، 61 شرکت که اطلاعات موردنیاز آنها برای دورۀ 5 سالۀ مورد پژوهش، 90-86 در دسترس بود، انتخاب شدند. منظور از رشد سرمایه گذاری، میزان رشد مخارج تبلیغات، تحقیق و توسعه بوده و مفهوم محافظهکاری مورد نظر در این پژوهش، محافظهکاری نامشروط ناشی از انتقال مستقیم مخارج تحقیق و توسعه و تبلیغات به حساب هزینه میباشد. رشد سرمایهگذاریها بسته به بالاتر و یا پایین تربودن از یک سطح بحرانی که به واسطۀ نرخ بازده داخلی سنجیده میشود، ممکن است رشدی هموار یا متهورانه باشد. به منظور آزمون فرضیهها، از الگوی رگرسیون به روش داده های ترکیبی بهره گرفته شد. نتایج نشان میدهد با توجه به وجود محافظهکاری در حسابداری، رشد بالاتر در سرمایه- گذاریها منجر به بازده سرمایهگذاری کمتر میشود. به طور معکوس، در حسابداری محافظهکارانهتر نرخ بازده سرمایه- گذاری افزایش خواهد یافت، مشروط بر اینکه سرمایهگذاریها به طور هموار در یک افق زمانی رشد نمایند.