امکان آزادی در تجربه زیسته تاریخی ایرانیان: مفهوم انسان رادمنش و بازیابی سوژه ایرانی
نویسندگان
1 دانشیار علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22054/qjss.2021.58023.2340چکیده
یکی از مسائل اساسی امروز تأثیر رویارویی سنت و مدرنیسم بر روی نهادهای بنیادین اجتماعی و سیاسی است. «آزادی» نهادی است که دستیابی به آن همواره دستخوش تنازع این دو قرار گرفته است. به نظر میرسد عدم توفیق نیل به آن یا به دلیل عدم توجه به یکی از این دو (سنت یا مدرنیسم) و تکیه صرفاً بر سمت مقابل بوده یا راهحل در تعاملات انتزاعی و با فاصله از عرصهی زندگی انضمامی یا تجربه زیسته مردم تجویز شده است. در این مقاله از رویکردی بنام «فهم استراتژیک» که مبتنی بر تجربه زیستهی مردم ایران است برای نگریستن به این مفهوم استفاده میشود. با رجوع به تاریخ و تجربهی زیسته، مبادی آزادی انسان در ایرانزمین چیست و مبانی اعتباری آن کدام است؟ این مقاله به دنبال پاسخ این سؤال بوده و هدف آن تبیین شیوهای از آزادی با توجه به تجربهزیسته ایرانیان است. از روش تاریخی استفاده میشود و استعارههای مفهومی ابزار ترسیم مشاهدات و تبیین ایدهها میباشد. یافتهها نشان میدهد دستیابی به این هدف بیش از هر چیز به برآمدن انسانی باز میگردد که تحولی اساسی در نگرش اخلاقی و شیوهی رفتاری خود ایجاد کرده است. این مقاله ترسیمی اولیه از یک سوژهی آزاد به نام «رادمنش» در ایرانزمین را ارائه میدهد.