فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

شواهد بالینی و پژوهشی حاکی از تأثیر تعامل مادر-کودک روی مشکلات جسمی کارکردی کودکان و نوجوانان می‌باشند. بنابراین بهبود تعامل مادر-کودک را می‌توان درمانی برای این علامت‌ها مطرح کرد. بنابراین هدف پژوهش حاضر طراحی یک روش مداخله مبتنی بر تقویت ظرفیت‌های تعاملی مادر و کودک، و آزمون اثربخشی آن روی کاهش علامت‌های جسمی کارکردی کودکان می‌باشد. طرح تحقیق از نوع طرح‌های تک-آزمودنی و A-B است. با روش تصادفی ازمیان 20 کودک 5 تا 7 سال شهر تهران که به یک مرکز خصوصی مراجعه کرده و واجد معیارهای مشکلات جسمی-کارکردی بودند، 3 کودک به عنوان نمونه مورد پژوهش انتخاب شدند. ابزارهای سنجش علامت‌های جسمی-کارکردی کودکان، شامل مصاحبه ارزیابی جسمی و ارزیابی روانپزشک بود. روش کار، ضبط ویدیویی تعامل مادر-کودک، تحلیل محتوای کیفی ویدیوها، طراحی روش درمانی مبتنی بر تعامل مادر-کودک، اجرای روش و پایش اثر آن روی علامت‌های جسمی-کارکردی در کودکان بود. اجرای روش درمانی طراحی شده، شاخص‌های تعامل مادر-کودک را به میزان 5/66 درصد بهبود بخشید. ارزیابی‌ها پس از یک ماه، حاکی از کاهش فراوانی و شدت علامت‌های جسمی-کارکردی، بهبود عملکرد کودک و کاهش میزان ناراحتی و آشفتگی کودک به واسطة این علامت‌ها بود. پیگیری سه‌ماهه نیز این تغییرات را پایدار و روبه پیشرفت نشان داد.