نقش و جایگاه آذربایجان در مهاجرت نیروی کار ایرانی به قفقاز (1855-1906/ 1234-1285 شمسی)
نویسندگان
1 دکترای تاریخ/ دانشگاه خوارزمی
2 دکترای تاریخ ایران در دوره اسلامی/دانشگاه پیامنور تهران
3 عضو هیئت علمی پژوهشگاه مطاالعات اجتماعی و علوم انتظامی،دانشجوی دکتری جامعهشناسی بررسی مسائل اجتماعی ایران/ دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز
doi
10.30465/shc.2018.3293چکیده
پژوهش حاضر به بررسی مهاجرت نیروی کار ایرانی به قفقاز در نیمة دوم قرن نوزدهم تا انقلاب مشروطه و نقشی که آذربایجان در اینخصوص ایفا نمود میپردازد. در این راستا مقاله با تکیه بر منابع معتبر داخلی و خارجی و با در پیش گرفتن روش توصیفی تحلیلی، در پاسخ به مسائلی چون چرایی مهاجرت نیروی کار به قفقاز و سهم آذربایجان در آن، نشان میدهد آذربایجان مرکز اصلی صدور نیروی کار مهاجر به قفقاز بود که این وضع به نوبة خود از طرفی پیامد رکود اقتصادی سراسری ایران، افت جایگاه آذربایجان در نتیجة تغییر راههای بازرگانی، جمعیت زیاد و عدم ظرفیت اقتصاد این ولایت در جذب نیروی کار بومی، و از طرف دیگر نتیجة طبیعی زمینههای پرجاذبة اشتغال در آنسوی مرزها و بویژه قفقاز بود.