ادراک خود در مراجعان ایرانی با سابقه ای از ترومای پیچیده: یک مطالعه پدیدارشناسی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای روان شناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
2 استاد گروه روان شناسی بالینی، دانشگاه شاهد (نویسنده مسئول)، تهران، ایران
3 استاد یار پژوهشکده خانواده، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
4 دانشیار گروه روانشناسی دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی. تهران
doi
10.22054/jcps.2020.47171.2202چکیده
سابقهی ترومای پیچیده در کودکی میتواند به تأثیرات روانشناختی قابل توجهی در بزرگسالی منجر شود که یکی از مهمترین آنها ادراک-های ناسازگارانه از خود است. هدف مطالعهی حاضر، فراهم کردن درکی عمیق از چگونگی ادراک خود در مراجعان بزرگسال ایرانی است که سابقهای از ترومای پیچیده در کودکی داشتهاند. روش پژوهش، پدیدارشناسی تفسیری است که یک روش کیفی است. برای این منظور، 12 مراجع (8 زن و 4 مرد) با سابقهای از ترومای پیچیده (غفلت هیجانی و فیزیکی و سوءرفتار هیجانی، فیزیکی و جنسی) که به دو کلینیک روانشناسی در تهران مراجعه کرده بودند با استفاده از نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. برای جمعآوری دادهها از روش مصاحبه عمیق استفاده شد. مصاحبهها ضبط و کلمه به کلمه پیاده شد و با استفاده از روش هفت مرحلهای کلایزی تحلیل شد. دو مؤلفهی اصلی به نامهای درک مرکزی از خود و راهبردهای مقابلهای استخراج شد. درک مرکزی از خود، شامل دو طبقهی اصلی شرم ناسازگارانه و ترس ناسازگارانه بود؛ و راهبردهای مقابلهای، شامل پنج طبقه اصلی اجتناب، برگرداندن خشم نسبت به خود و رفتارهای جبرانی بود. یافتهها مورد بحث و بررسی قرار گرفتهاست.