کارکرد بلاغی ضدخلسه های عروضی ناصرخسرو (نقضی بر نظریة روان‌شناختی هیپنوتیزم وزن ریچاردز)

نویسندگان

1 زبان و ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور لرستان-خرم آباد

doi
10.30473/prl.2022.55300.1785
چکیده

بلاغت، رسایی وگیرایی کلام برای تأثیر بر مخاطب و اقناع اوست. سهمی از این رسایی و فرایند تأثیر ذهنی و روانی از آنِ وزن شعر است. چنانکه همواره یکی از دغدغه‌های برخی بلاغیون قدیم و جدید در غرب و ایران توضیح اموری همچون لزوم تناسب اوزان با محتوای آثار ادبی بوده است. برای نخستین بار اما ریچاردز،‌ از منظر روانشناسی، با تمرکز در مسألة فرایند تأثیر وزن شعر، به وجود قرابتهایی میان حالت تسلیم و اقناع مخاطب یک شعر موزون با حالت تسلیم یک انسان هیپنوز‌شده، پی برده و به تحلیل و تبیین این فرایند با اتخاذ دیدگاهی بینارشته‌ای پرداخته است. نقطة مقابل این نظریه را در تعمّدِ ناصرخسرو برای کاربرد اوزان سنیگن می‌توان دید. مقالة حاضر با نگاهی تحلیلی‌ـ‌ تطبیقی و البته انتقادی به نظریة «هیپنوتیزمِ وزن» ریچاردز، با تمرکز بیشتر در تحلیل برخی اوزان شعری ناصرخسرو، در پی تبیین موارد نقض این نظریه بر اساس کاربرد بحور نامطبوع یا اوزان ثقیل خواهد بود.

کلیدواژه‌ها