به کارگیری روش تصمیمگیری چند معیاره در تعیین اراضی مناسب به منظور استفاده از منابع آب شور در اجرای طرح های پرورش آرتمیا در محیط های خشک و بیابانی (مورد مطالعه: پلایای سیاه کوه یزد)
نویسندگان
1 دانشآموختة کارشناسیارشد شیلات، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه تهران
2 عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات بینالمللی بیابان، دانشگاه تهران
3 دانشآموختة کارشناسیارشد سنجش از دور و سامانة اطلاعات جغرافیایی، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jphgr.2015.54465چکیده
مناطق خشک و بیابانی بهدلیل دارا بودن منابع گوناگون از جمله منابع فراوان و بدون استفادة آبهای بسیار شور و نامتعارف، در سالهای اخیر در کانون توجه برای اجرای طرحهای توسعهای و کسب منافع اقتصادی قرار گرفته است. اجرای هرگونه طرحی در این مناطق، بدون توجه به شرایط خاص محیطی حاکم و ضرورت نگاه ویژه به اجرای اینگونه طرحها در اراضی مناسب، بهگونهای که از آثار و پیامدهای مخرب آنها جلوگیری کند، اجتنابناپذیر است. این تحقیق با هدف تعیین اراضی مناسب استفاده از منابع آب شور در پرورش آرتمیا، در پلایای سیاهکوه یزد انجام گرفته است. بههمین منظور و برای تعیین عوامل مهم، ارزشگذاری و اولویتبندی آنها و تعیین اراضی مناسب از فرایند تحلیل سلسلهمراتبی بهمثابة یکی از روشهای تصمیمگیری چندمعیاره استفاده شد. بر اساس نتایج حاصل از پرسشنامه، معیارهای محیطزیستی، فنی و اقتصادی و اجتماعی معیارهای اصلی در نظر گرفته شد. نتایج این تحقیق نشان داد که در مناطق بیابانی، بهترین و مناسبترین عرصهها از دیدگاه کارشناسان، لحاظ کردن رخسارههای ژئومورفولوژی مناسب بهمثابة اراضی پایة ارزیابی دیگر معیارها و شاخصهاست و دیگر معیارها از جمله فنی و اقتصادی و اجتماعی، در درجههای بعدی اهمیت قرار گرفت.
